Περί Ψυχολογίας και Μοναξιάς

Λίγα για την Ψυχολογία μέσα από το κοινωνικό προτσές.
Ομαδική και Ατομική.

"H πραγματική ευτυχία βρίσκεται στην ψυχική ολοκλήρωση και πραγμάτωση του ανθρώπου, που δημιουργεί ειλικρινείς σχέσεις, αποδέχεται τον εαυτό του με τις αδυναμίες του, και ξεφεύγει από τη μοναξιά του πετυχαίνοντας την πραγματική ευτυχία". 
Έριχ Φρομ, Η Τέχνη της Αγάπης. 


"ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ..." 
Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ

"Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: Μη την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μη την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σαν μια ξένη φορτική". 


Διασκευάζοντας αρκετά τον Παράκελσο, μπορούμε να πούμε:
Εκείνος που δεν θέλει να ξέρει τίποτα, δεν αγαπά τίποτα.
Εκείνος που δεν θέλει να κάνει τίποτα, δεν καταλαβαίνει τίποτα.
Εκείνος που δεν θέλει να καταλαβαίνει τίποτα, είναι άχρηστος.
Εκείνος όμως που καταλαβαίνει, μπορεί και να αγαπά και να προσέχει και να βλέπει.
Όσο πιο πολλή γνώση συγκεντρώνεται για ένα πράγμα ή για μια κατάσταση, τόσο μεγαλύτερη αγάπη επιτυγχάνεται.
Όσοι φαντάζονται ότι όλα τα φρούτα ωριμάζουν την ίδια εποχή με τις φράουλες, δηλαδή όλα μαζί ταυτόχρονα, δεν ξέρουν τίποτα για τα σταφύλια...

Όσον αφορά την κοινωνία:

Η κοινωνία έτσι όπως έχει σήμερα διαμορφωθεί, συντελεί στην ενίσχυση της τωρινής επικρατούσας κατάστασης με την αποξένωση και τη μοναξιά που δημιουργεί στους ανθρώπους και που αγγίζει τα όρια της ερήμωσης. Και αν στην πραγματικότητα αυτή προσθέσουμε τις πρόσφατες παγκόσμιες επιδημίες, και την συντριπτική αλλαγή και μείωση των κοινωνικών ελευθεριών και δραστηριοτήτων, το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο.
Περαιτέρω, τώρα με την συνεχιζόμενη οικονομική κρίση, το διαδίκτυο είναι πλέον ο μόνος τρόπος διαφυγής από τα μεγάλα διλήμματα και αδιέξοδα.
Αυτό με τη σειρά του όμως δημιουργεί χειρότερα προβλήματα.
Κάνει τους ανθρώπους να κλείνονται ολοένα και πιο πολύ στον ασφαλή μικρόκοσμό τους, αφού δεν μπορούν να αντέξουν αυτά που συμβαίνουν στον έξω κόσμο.
Έτσι καταλήγουν να αδιαφορούν.
Καταντούν απρόσωπα και απαθή άτομα, και για τον λόγο αυτόν εύκολα χειρίσιμα.
Είναι πολύ πιο εύκολο και απλό να ανοίξεις τον υπολογιστή σου, παρά να βγεις μια βόλτα και να περπατήσεις, να διαβάσεις ένα βιβλίο ή να συζητήσεις με ένα φίλο. Και αυτό τελικά γίνεται συνήθεια και τρόπος ζωής, χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Όσο και να φαίνεται απίστευτο, η έρευνα της έννοιας και του ζητήματος της μοναξιάς, καθώς επίσης και η δυστυχία που αυτή συνεπιφέρει και συνεπάγεται, χρονολογείται ιστορικά μόλις τον 19ο αιώνα.
Σήμερα, τον 21ο αιώνα, υφίσταται, κυριαρχεί και μαστίζει όλες τις οργανωμένες κοινωνίες.

Όσον αφορά το άτομο:

Τα άτομα προσπαθούν, το καθένα με τον δικό του τρόπο,
να καλύψουν το συναισθηματικό τους κενό,
να βρουν την αποδοχή που τους λείπει,
να ενταχθούν σε μια ομάδα που να τους καλύπτει,
και να αναζητούν διακαώς την αίσθηση του «ανήκειν».
Παρουσιάζουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και χαμηλής ποιότητας αυτοεικόνα. Η αυτοπραγμάτωση, που είναι θεμέλιος λίθος μιας υγιούς προσωπικότητας, αναζητείται μέσω της ενασχόλησης με τα παιχνίδια και το διαδίκτυο. Δημιουργούν ένα κόσμο πλασματικό, όπου δεν υπάρχουν τα απειλητικά ερεθίσματα, οι διάφοροι κίνδυνοι, και ο πόνος που προκαλεί η εξωτερική πραγματικότητα.
Επικοινωνούν βέβαια με ανθρώπους, αλλά προτιμούν τα άτομα που είναι σαν κι αυτούς, και βρίσκουν την επαφή που τους λείπει με τους δικούς τους όρους, αφού όλα συμβαίνουν σε ένα προστατευμένο και ασφαλές πλαίσιο.
Μέσα από τα παιχνίδια το άτομο βιώνει την ψευδαίσθηση ότι είναι επιτυχημένο, ότι έφθασε κάπου, ότι βελτιώνεται, και έτσι ενδυναμώνει (πρόσκαιρα βέβαια) την αυτοπεποίθησή του.
Η αποτυχία ή επιτυχία του δεν εξαρτάται από αυτό, ούτε από την ευφυΐα του, ούτε από τις ικανότητές του, ούτε καν από εξωτερικούς κοινωνικούς παράγοντες που δεν μπορεί να ελέγξει, αλλά κυρίως ή μόνο από την τύχη.
Έτσι, η ματαίωση που προκύπτει σε περίπτωση αποτυχίας του, δεν είναι τόσο απειλητική και οδυνηρή για την προσωπικότητά του.
Το κρισιμότατο κοινωνικό φαινόμενο της ατομικής απομόνωσης και μοναξιάς δεν περιορίζεται σε ένα μόνο συναίσθημα. Αντιθέτως αποτελεί ένα περίπλοκο σύμπλεγμα συναισθημάτων αποτελούμενο από έντονη οργή, θλίψη, κάθε είδους θυμό, φόβο, άγχος, στενοχώρια και ντροπή.
Τέλος, πάντοτε έχει οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις, που αναφέρονται και αφορούν άλλοτε το σύνολο, άλλοτε το άτομο, άλλοτε τις θρησκείες και άλλοτε τον φυσικό κόσμο.
Από τα παραπάνω γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι αυτή η εσωτερική εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας, αυτό που ονομάζουμε αυτοεκτίμηση, και που σήμερα είναι ο βασικός μοχλός για την αναζήτηση της χαράς και της ευτυχίας, έχει μακρύ δρόμο να διανύσει ακόμη μέχρι να ολοκληρώσει την προσωπικότητά μας.

Όσον αφορά και την κοινωνία και το άτομο:

Και η κοινωνία και το άτομο πρέπει να λειτουργούν με μέτρο και με ελεύθερη βούληση.
Πρέπει να θέλεις πραγματικά, για να μπορέσεις να ενταχθείς, να μάθεις, να νοιώσεις, να χρησιμεύσεις, να αγαπήσεις, και να κάνεις όλα αυτά τα γοητευτικά πράγματα, που μπορείς να κάνεις κατά την σύντομη διάρκεια τής ύπαρξης. Και την αναζήτηση της ευτυχίας, και την επιδίωξη εκπλήρωσης των ονείρων μας, και την επισήμανση των αδυναμιών μας.
Πάντοτε βέβαια στα πλαίσια της διαφορετικότητας του καθενός.
Ως διαφορετικότητα ορίζουμε συνήθως τα προσωπικά στοιχεία ενός ατόμου, που το διαφοροποιούν (ξεχωρίζουν) και καθιστούν δύσκολη την δραστηριοποίησή του μέσα σε μια ομάδα (κοινωνική ή άλλη).
Αν φανταστούμε ότι όλοι πάνω στη γη ή σε μια κοινωνία είναι ίδιοι (κλωνοποιημένοι), τότε θα ζούσαμε σε μια τυποποιημένη, ισοπεδωμένη κοινωνία, χωρίς αξίες, χωρίς ποικιλίες και εναλλαγές.
∆ιαφορετικότητα μέσα στους φίλους και στον κοινωνικό κύκλο δεν σημαίνει άσπρο ή μαύρο.
Αποτελεί απαραίτητο στοιχείο, για να δώσει νόημα και ποικιλία στην ζωή μας και στη δημιουργικότητά μας.
Μας ενώνει με τον φίλο μας, τον συν-άνθρωπό μας, μας δίνει τη δυνατότητα να συν-ζούμε με τους άλλους, να συν-αποφασίζουμε και τέλος να συν-αποκαλύπτουμε την ζωή.

.
John Steinbeck από το μοναδικό "Τα σταφύλια της οργής":
"Η γυναίκα είναι πιο εύκολη στις αλλαγές από τον άντρα ", είπε η μητέρα με ύφος παρηγορητικό. " Η γυναίκα κρατάει την ζωή της στα χέρια της. Ο άντρας την έχει όλη στο κεφάλι του. Μη σε νοιάζει. Του χρόνου μπορεί ίσως να βρούμε κάποιο σπιτάκι."
- "Δεν έχουμε τίποτα τώρα " είπε ο πατέρας. "Σε λίγο δεν θα υπάρχει ούτε σοδειά ούτε λεφτά. Τι θα κάνουμε τότε; Τι θα τρώμε; Και η Ρόζα κοντεύει να γεννήσει. Έχω φτάσει ν' αποφεύγω να τα σκέπτομαι όλα αυτά. Γι' αυτό ανασκαλεύω το παρελθόν, για να μη σκέπτομαι. Μου φαίνεται ότι ξόφλησε πια η ζωή μας".
- " Όχι δεν ξόφλησε " είπε χαμογελαστά η μητέρα. " Να κι άλλο ένα πράγμα που μόνο η γυναίκα το ξέρει. Το πρόσεξα αυτό. Ο άντρας ζει με πηδήματα...
Ένα μωρό γεννιέται και ένας άντρας πεθαίνει, κι αυτό είναι ένα πήδημα...
Αγοράζει ένα κτήμα και μετά το χάνει, κι αυτό είναι ένα πήδημα...
Η γυναίκα κυλάει σαν ρέμα. Είναι σαν ποτάμι με μικρές δίνες, μικρούς καταρράκτες, αλλά είναι ποτάμι που κυλάει. Έτσι τα αντιμετωπίζει η γυναίκα. Δεν θα πεθάνουμε. Θα επιζήσουμε. Η ζωή κυλάει... Αλλάζει ίσως λίγο, αλλά πάλι κυλάει"...
Τι έγραψε ο μέγας αυτός άνθρωπος! Όλη η επιστήμη της Ψυχολογίας συσσωρευμένη σε ένα βιβλίο!
Δεν έρχονται όλα τα πράγματα μαζί.
Δεν επιτυγχάνονται όλα τα σχέδια ταυτόχρονα.
Δεν συμβαίνουν όλα τα γεγονότα μαζί.
Δεν ωριμάζουν όλα μαζί τα φρούτα. Τα φρούτα όλων των ειδών.

.
Ιπποκράτης:
"Αγνή και καθαρή θα διατηρήσω
την ζωή μου και την τέχνη μου.
Ο βίος βραχύς, η δε τέχνη μακρά,
ο δε καιρός οξύς, η δε πείρα σφαλερή,
η δε κρίσις χαλεπή".
Ποια είναι τα πέντε ψυχολογικά μυστικά, για την πιθανή εύρεση της χαράς μέσα σε ένα σημερινό κοινωνικό σύνολο τόσο αποπνικτικό;
-Ανακάλυψε τον καλλίτερο εαυτό σου. Είναι δύσκολο αλλά μπορείς.
-Σχεδίασε την ζωή σου με τέτοιο τρόπο, ώστε να χωράει η χαρά.
Νοιώσε ή Άνθρωπε Αγάπα, που έλεγαν οι ανεπανάληπτοι Poll.
-Όσο μπορείς, απόφυγε τις κούφιες υποθέσεις, τα πολλά αν.
-Συχνά-πυκνά, δίνε προτεραιότητα και στους άλλους γύρω σου.
-Επίτρεψε στον εαυτό σου να γίνει ευτυχής. (Φαίνεται αυτονόητο αλλά είναι δύσκολο.)

.
Χέρμαν Έσσε:
"Είχε αγαπήσει, και αγαπώντας βρήκε τον εαυτό του".
Αν δεν εκτιμάς τον εαυτό σου, το χάλι έρχεται αμέσως μετά.

Περαιτέρω, οι συνέπειες της έλλειψης αξιών σε παγκόσμιο επίπεδο, που έχουν περιγραφεί από πολλούς αναγνωρισμένους συγγραφείς, διανοούμενους ή επιστήμονες, έτσι όπως έρχονται πρόχειρα στο μυαλό, είναι η βαθειά ανηθικότητα, το εσωτερικό κενό (για το οποίο μας χάρισε μια αξέχαστη περιγραφή η Σιμόν ντε Μπωβουάρ), η απελπισία, η αποκοπή από τις ρίζες μας, η έλλειψη ιδανικών και ο εγωκεντρισμός.
Τα πράγματα έφθασαν σε αυτό το σημείο, επειδή όλα τα παραδοσιακά συστήματα αξιών που δημιούργησε η ανθρωπότητα, αποδείχθηκαν πρακτικά στην καθημερινή ζωή αποτυχημένα.
Ο πλούτος, η ευημερία περισσότερων ανθρώπων, η τεχνολογική πρόοδος, η ευρύτατα διαδεδομένη εκπαίδευση, τα δημοκρατικά και τα ολοκληρωτικά πολιτικά σχήματα, απέτυχαν παταγωδώς να δημιουργήσουν ειρήνη, αδελφικότητα, ψυχική γαλήνη ή ευτυχία, και μας άφησαν πιο γυμνούς απέναντι στα δυσνόητα ζητήματα κοινωνικής ερήμωσης, απομόνωσης, περιθωριοποίησης και μοναξιάς, που η ανθρωπότητα αποφεύγει συστηματικά να λύσει, επειδή είναι απασχολημένη με το επιφανειακό.

.
Οι ανθρώπινες σχέσεις μέσα στο κοινωνικό σύνολο ή μέσα στον μικρόκοσμο του καναπέ και του υπολογιστή μας:
Στην σημερινή εποχή η τεχνητή νοημοσύνη φτιαγμένη από ανθρώπους τείνει να εξαφανίσει τον άνθρωπο!
Ένα λάθος στην κοινωνική δραστηριοποίησή μας μπορεί να είναι τυχαίο. Τα συνεχόμενα όμως ψέμματα και ακόμη χειρότερα οι δόλιες συμπεριφορές, δεν είναι τυχαία γεγονότα.
Όσοι είμαστε αποδέκτες τέτοιων συμπεριφορών συστηματικά, πρέπει να ξέρουμε ότι ένα τυπικό και κίβδηλο συγγνώμη που μπορεί να μας πουν, δεν είναι ποτέ αρκετό, για να μας κάνει να υποχωρήσουμε περιμένοντας την βελτίωση να έλθει, και τον Βάαλ να ευχαριστηθεί από την ανθρωποθυσία που του προσφέρθηκε.
Η άσκοπη υποχώρηση με την μάταιη ελπίδα της βελτίωσης των καταστάσεων δεν σημαίνει τίποτα άλλο, παρά το ότι κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας και ξεγελάμε τον ίδιο μας τον εαυτό.
Είμαστε βέβαιοι πως αναγνωρίζουμε τις κοινωνικές σχέσεις που αξίζουν πραγματικά;
Μήπως κάτι μας έχει ξεφύγει και έχουμε γίνει εκείνοι οι εμμονικοί που παραπονιούνται διαρκώς, επειδή ο κόσμος δεν ασχολείται αδιάλειπτα με την ευτυχία τους;
Αυτό που ζητάμε από τους άλλους, πρέπει να το προσφέρουμε και εμείς οι ίδιοι.
Συμβαίνει πολλές φορές ο φίλος που πονάει, να σου πει "μην ανησυχείς, είμαι καλά", αλλά αυτό που πράγματι χρειάζεται, είναι να τον κοιτάξεις στα μάτια και να του πεις: "Ξέρω ότι δεν είσαι καλά. Μίλησέ μου, είμαι εδώ".
Για όλα αυτά, σε κάθε στιγμή της ζωής μας πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας.
Να είμαστε ο εαυτός μας, οτιδήποτε και να λένε οι άλλοι, που τραγουδάει τόσο εύστοχα o Sting.
Οφείλουμε να συνεχίζουμε να ψάχνουμε για εκείνο που θέλουμε, ακόμη και αν γνωρίζουμε τις δυσκολίες του θέματος.

.
Τα κυριότερα ζητήματα της Ψυχολογίας είναι αυτά που αναφέρονται εν συντομία εδώ.
Οι περισσότεροι από εμάς δεν ζούμε πραγματικά αλλά φαινομενικά.
Γι’ αυτό και η ψυχολογική ανάλυση ενισχύεται πολύ, όταν μάθουμε πώς να διασχίζουμε τον δρόμο των κάθε είδους απωλειών.
Συνακόλουθα, το πένθος είναι αναγκαίο για την επεξεργασία μιας απώλειας, της ματαίωσης ενός ευσεβούς πόθου, της απόλυτης πλέον βεβαιότητας ότι δεν θα αποκτήσουμε ποτέ αυτό που περιμέναμε, ονειρευτήκαμε ή λαχταρήσαμε.
H πορεία προς την αυτοπραγμάτωση, έχει τους κανονισμούς της. Έχει μια συγκεκριμένη γραμμή πλεύσης. O δρόμος έχει τους χάρτες του, και αν τους γνωρίζει κανείς, αυτό θα τον βοηθήσει να φθάσει στην τελική επιτυχία.
Ένας ειδικός επιστήμονας, o Κορσίμπσκι, έλεγε ότι στην πραγματικότητα κατασκευάζουμε όλοι ένα σχεδιάγραμμα του κόσμου στον οποίο κατοικούμε, ένα χάρτη του τόπου όπου ζούμε.
O χάρτης αυτός όμως δεν δείχνει τoν πραγματικό τόπο.
O χάρτης αυτός είναι ο δικός μας προσωπικός χάρτης.
Στην πραγματικότητα είναι η πεποίθηση που έχουμε εμείς για την πραγματικότητα, συχνά διαστρεβλωμένη από τις αδυναμίες και τις προκαταλήψεις μας.
Το γεγονός πάντως είναι, ότι ακόμη και αν το σχεδιάγραμμά μας δεν ανταποκρίνεται ακριβώς στην πραγματικότητα, ακόμη και αν απέχει πολύ από την πραγματικότητα των άλλων, αυτός είναι o δικός μας χάρτης, και με βάση αυτόν προχωρούμε στην ζωή μας.
Δεν ζούμε στην πραγματικότητα όπως είναι, αλλά στην εικόνα που έχουμε εμείς γι’ αυτήν!
Αν κάποιος δεν λάβει υπ' όψη του τον χάρτη μας, οι συμπεριφορές μας τού φαίνονται από ηλίθιες έως επικίνδυνες, και από αξιολύπητες έως διασκεδαστικές.
Στην πράξη όμως τέτοιου είδους αγνοήσεις μπορούν να γίνουν επικίνδυνες, όπως η ζωή έχει πολλές φορές αποδείξει.
Η αυτοπραγμάτωση, η κατάκτηση της εσωτερικής ευτυχίας, η διαπροσωπική επιτυχία του ατόμου μέσα στην κοινωνία, εξαρτάται από το πώς θα επεξεργασθεί τα διάφορα στοιχεία που έχει, εξαρτάται από το πώς έχει χαράξει τον χάρτη της ζωής του, εξαρτάται από την θέση που έχει το κάθε πράγμα στο σχέδιό του, εξαρτάται από τις πεποιθήσεις που διαμορφώνει στην πορεία του, και από το πως αυτές οι πεποιθήσεις-δρόμοι ζωής διαμορφώνουν το άτομο αυτό.


Συμπέρασμα:
Όπως ειπώθηκε πιο πάνω, όλα, και η κοινωνία και τα άτομα, πρέπει να λειτουργούν με μέτρο και ελεύθερη βούληση.
Πρέπει η φλόγα σου να καίει σταθερά, οφείλεις να θέλεις πραγματικά, για να μπορέσεις να ζήσεις, να ενταχθείς, να μάθεις, να νοιώσεις, να χρησιμεύσεις, να αναπτυχθείς, να αγαπήσεις, και να κάνεις όλα εκείνα τα γοητευτικά πράγματα, που μπορείς να κάνεις κατά την σύντομη διάρκεια τής ύπαρξης.

Οπότε γυρίζουμε ξανά στην αρχή. Στον Καβάφη, στον Παράκελσο, στον Φρομ, και στον Γιάννη τον Λέννον, που σε όλη την σύντομη πικρή ζωή του ασχολήθηκε με παρόμοια θέματα...

 

 

 

UNDENIABLE RESONANCE

Paul Williams

In 1977 I was 19 and had moved to New Mexico from Pennsylvania by myself. I had gone to high school in PA and everyone I knew was having babies and getting married. Did not feel like my path and so I moved to New Mexico in search of my own “McCloud” cowboy. Although I ended up getting quite good at and loving western dancing, “cowboys” were not my path either.

New Mexico, “The Land of Enchantment” was (and is) full of many diverse types and a lot of that being “New Age” oriented.  The joke has been "Old hippies don’t die, they just move to New Mexico".

It was there sometime in the early 80's I came across this book and it opened my eyes in ways I never knew existed before. Although I had a strong feeling I had known all of it before, a definite undeniable resonance.

I re-read it recently and I still love it and understand why I was so attracted to it back then.

I am forever grateful to Paul Williams, he directed me to my correct path.  My divine path. 

Das Energi by Paul Williams

The first four pages read as follows:

Das Energi

A series of verses by Paul Williams.
 
Page 1

The only sin is self-hatred.
It is the act of negation.
It is the opposite of faith.
There is no such thing as evil.
The concept is a crutch.
We will not heal until we throw away the crutch
To heal is to become healthier.
To become healthier is to enjoy a freer flow of energy.
It is the flow that gets us high.
To perceive something as "evil" is to imagine that
That object, that person, is not a part of me.
he is something else.
To perceive "evil" is to attempt to deny
that we are all one.
We have a myth that relates to this.
The myth is God and Satan.
The fallen angel, Lucifer --
Cast out of heaven for disobeying God.
God who is good. Lucifer who is not-good.
Not-God. Evil.

But who is God trying to kid?
God is All. There is nothing that is not God.
Lucifer is God. There is no distance.
One can not fall from grace.
One can pretend, perhaps, that that brother over yonder

Page 2

Is not me, he is something else, he is everything
that I cast out of myself - one can pretend,
but not for long.
There is no way to cast out any part of one's self

Systems of energy contain no garbage. There is
no such thing as garbage.
Dear God, the jig is up.
Stop chasing your tail. Embrace your self.
Lucifer returns to Heaven!
Let there be dancing in the streets.

The only sin is self-hatred.
We call it sin but it's true name is delusion.
We have got to get ourselves back to the Garden
Easily done.
We are in the Garden.
Let us open our eyes.

Page 3

If you let go, something will happen.
Fear is always anticipation of the unknown.
Most human energy flow problems relate to
The inability to relax.
Fear of letting go.
If you let go, something will happen.
Fear of the unknown.
Rational mind :: wants to make a deal ::
first tell me what will happen,
and then I’ll let go.

Fuck you.

No one ever knows what’s going to happen.
Ever.
The future—next moment---is unknowable---unknown.
Rational mind won’t believe that.
He is afraid to.

Page 4

Sometimes it is enlightening to have a word for
God; sometimes it is blinding.
If you make a list of words for God,
you will have a list of all words.
You will not have God.
Energy flows through all things;
it rests in none of them. 

.......... 

Page 40

The nature of fear is that it feeds itself. Under proper conditions, it feeds itself incredibly quickly. Reason is not fast enough to stamp out fear. That is the mistake most of us make. Do not argue with fear. Wipe it from your mind the instant you recognize it.

Practice. Become skilled at recognizing the earliest symptoms. The only way to deal with fear is by reflex. Stop it. Wipe it out. Shoot first, ask questions later.

Consider a tightrope-walker. The thought begins: what if I were to get scared? What if I were to look down? The thought must be killed at the first sound of “what if.” To wait any longer is to lose one’s certainty, to lose one’s footing, to plunge. We are all tightrope-walkers. We must learn that reflex to survive.

Excerpt from Das Energi, by Paul Williams (1973)
 

More about the author:

“He smoked his first joint with Brian Wilson while listening to the masters of what would become Smile; he counselled a struggling Springsteen on musical direction (just before The Boss finally broke through with Born To Run); he and pal Timothy Leary spent a night with John and Yoko during the Toronto Bed-In-For-Peace, and Williams later rejoined the couple to sing on "Give Peace a Chance". He bitched out Jim Morrison for leaving a book Williams lent him behind on a plane; he hitched a ride to Woodstock in a limo with The Grateful Dead; and all the while, Williams was writing--refracting the pure creative energy around him through a powerful critical lens. And he did it so well that he, as an individual figure, doesn't tend to register in our contemporary consciousness. Rock criticism (and its various offshoots) has become such an integral thread in the cultural fabric that we assume, in a way, that it's always existed. But ask anyone familiar with its history, and they'll tell you that the genre was born of Paul Williams.”

Excerpt Originally published in the San Diego City Beat.
 

Brian Wilson - Smile

From - The Beach Boys: An American Band (1985 Documentary)

 

John Lennon - Give Peace A Chance 

About Paul Williams

Called by many the “father of rock criticism” after founding Crawdaddy Magazine at the age of 17, crucial early champion of Philip K Dick, author of the underground classic Das Energi, confidant of John Lennon, biographer of Bob Dylan and travelling companion to the Grateful Dead, Paul Williams has lived a half dozen remarkable lifetimes, and his work as rock critic, holistic philosopher and avant-garde underground gadfly forms a unique and indispensable link through the past 40 years of pop and rock culture. 

Das Energi (1973)

By far Paul Williams’ biggest selling book (with more than a half-million copies sold) Das Energi is a relentlessly positive, incredibly empowering consciousness handbook. Written in 18 days in the summer of 1970, in the form of thoughts, ruminations and intriguing lines of prose-poetry, Das Energi is a life-love-and-liberty-affirming treatise on the economics of human and cosmic energy, emphasizing the vital importance of energy flow. A timeless treasure fusing rock and roll, Eastern philosophy, and New Age consciousness, Das Energi exists as both an oracle of wisdom and a harbinger of the coming paradigm shift in awareness.
~Ron Colone.


Update:
In 1995, while living with his future wife, the singer Cindy Lee Berryhill in Encinitas, California, Paul suffered a traumatic brain injury in a spill from his bicycle, and was never completely able to resume his full activities as a writer. The injury likely triggered an early onset of Alzheimer’s disease; some symptoms were immediate, while others revealed themselves in tragic slow motion: fading powers of memory, then of comprehension and speech. In 2008, unable to continue caring for Paul while also taking care of their eight year-old son, Cindy began to arrange for Paul to live in managed care outside the home. Like so many freelancers, Paul lived without any structure of institutional support. 

Excerpt  from www.paulwilliams.com

 

Bob Dylan's Simple Twist Of Fate 

- Jerry Garcia Band

The following is from Cindy Lee Berryhill's blog spot:

www.cindyleeberryhill.blogspot.com

Cindy Lee Berryhill and Son Alexander

.......

"Paul holds and considers the guitar pick Patti Smith handed me, 2 weeks ago, to give to him. She acknowledged him and another influential rock journalist Paul Nelson, quite nicely in her book Just Kids".

~Posted by Cindy Lee Berryhill 02/01/13

Instead of epilogue:

Until I did the research for this article, I knew nothing about Paul Williams except that he wrote “Das Energi”.  I was blown away and humbled by what I learned about him past and present. 

My 'path' has taken me many places, all of which I believe have reasons and lessons.

Reasons and lessons that are at times beyond me, yet always divinely a part of me.

I am grateful in this time and space to share this beautiful, timeless book and about its author, Paul Williams, whose story is filled with Love, Humanity and Grace.

PLAY A SONG... CHANGE THE WORLD

PLAY A SONG...

CHANGE THE WORLD...

                                    Dove c’è musica, non può esserci nulla di cattivo.

La musica non divide...

La musica dona...

La musica unisce...

La musica crea...

La musica, non è come noi.

Won't you help to sing
These songs of freedom?
Because all I ever had is...
Redemption songs...
Redemption songs...

Playing For Change Day is a creative day of action that uses the universal power of music to create positive social change. Musicians from all over the world perform on stages, street corners, schools, yoga studios, and cafes to bring music into the lives of young people.

In response to the enthusiasm of those inspired by "Songs Around the World" and the mission of the Playing For Change Foundation, PFC Day was born so that everyone could get involved and become a part of our global community.

IT'S TIME TO THE WORLD TO UNITE AS A HUMAN RACE... ONE LOVE... Bob Marley.

La musica per cambiare il mondo... un utopia?... No l'unica via... Oggi voglio parlarvi di un progetto musicale dalla potenzialità e bravura enorme: Playing For Change. Suonare per cambiare. Cambiare il mondo, s’intende. Ma cambiarlo attraverso noi, perché solo cambiando il nostro modo di vivere e pensare potremmo creare un mondo migliore.
La caratteristica principale del progetto Playing For Change è una sola: la musica. Attraverso dei sistemi di registrazione portatili i vari musicisti vengono filmati mentre riproducono tutti insieme una canzone con il loro strumento specifico, mostrando quindi anche la parte del mondo nella quale si trovano, ed il tutto viene caricato su Youtube.

E’ davvero toccante... attraverso Playing For Change si può realmente captare il potere superiore e quasi mistico che possiede la musica nell’avvicinare le persone e nel diffondere idee e pensieri. Ci sono melodie che vanno molto oltre il semplice bello... brutto... ci sono suoni, parole e ritmi che la nostra mente assimila e fa propri. Contribuendo a cambiare il mondo.

Ispirare, connettere e portare pace nel mondo attraverso la musica... Niente come la musica ha il potere di unire le persone... Playing For Change è un progetto musicale che nasce nel 2004 dall’incredibile quanto meravigliosa idea di Mark Johnson ed Enzo Buono. Questo duo iniziò a girovagare per il mondo alla ricerca dei cosiddetti musicisti di strada (e non) che volessero riproporre dei grandi classici della canzone moderna e d’autore (come Stand By Me di Ben E. King... la voce di un artista di strada sembra, con la sua passione, con la sua anima, risuonare al di là di qualunque confine... le note di una canzone, Stand by me, sembrano capaci perfino di cambiare il mondo... One Love, War... No More Trouble e Redemption Song di Bob Marley, Talkin ‘Bout Revolution di Tracy Chapman, Biko di Peter Gabriel, Love Rescue Me con Bono degli U2 e la famosissima Imagine di John Lennon) nel loro stile personale... all’interno del progetto musicale hanno contribuito personaggi del calibro di Bono e Ziggy Marley.

Oggi il mio pensiero è in movimento... deve fare... devo fare...e mi viene in mente una citazione di Albert Einstein

"Solo quelli che sono così folli da pensare di cambiare il mondo, lo cambiano davvero"... e io ci credo veramente.



Fin dall’antichità i popoli maori eseguivano danze a suon di tamburi e cembali per invocare gli spiriti o per lodare la terra... .insomma musica per piangere, per ridere, per ballare, cantare, ricordare, dimenticare, rilassarsi, concentrarsi, per amare e perchè no per provare a cambiare qualcosa nel nostro profondo... la musica ha un grandissimo potere sull’uomo.

PLAY A SONG... CHANGE THE WORLD



LA MUSICA COME MERCE?

Nel famoso incipit del “Capitale”, che riprende peraltro l’inizio di “Per la critica dell’economia politica”... Marx afferma che la ricchezza... nel mondo dove prevale il modo di produzione capitalistico... è costituita da una “immane distesa di merci”. Nel nostro mondo quindi, poichè il nostro è mondo capitalistico, la forma-merce è la forma prevalente tra tutte le forme possibili che le cose, in quanto valori, possono assumere. Tutto in qualche senso è quindi potenzialmente merce. Anche l’arte. Anche la musica. E a maggior ragione anche il “pop”, e le canzoni, comprese quelle d’autore e quelle di protesta?

Perchè anche dentro il mondo dominato dalla forma-merce, anche dentro le istituzioni, anche dentro l’omologante contenitore televisivo (o in qualsiasi altro ambito in cui si stia in una contraddizione sociale) risuona (ancora), producendo per l’appunto la contraddizione, il richiamo (citando nuovamente Marx, ma poi anche il titolo di un romanzo di Pasolini) del “Sogno di una cosa”... cui poesia, musica, arte, filosofia (e altro, tra cui molte nostre esperienze profonde e emozioni vissute), ognuna a loro modo, rimandano, quale senso profondo del loro cercare...
Ma tuttavia io, ritengo che essere elemento di contraddizione ponendosi, nella contraddizione, in contraddizione all’errore (e all’orrore) sia meglio che non lasciare semplicemente essere l’omologazione.

La musica è la voce di tutta l'umanità, di qualsiasi tempo e luogo, alla sua presenza noi siamo ...."un uno"... ed è meraviglioso come la musica abbia la possibilità di salvarci dalle convenzioni a cui tutti andiamo incontro e farci tornare uno stupore incantato nei confronti delle cose.
Riuscire a prendere il meglio dalla musica e fonderlo insieme ai pensieri migliori, lasciandosi trasportare dalla fantasia, coinvolgendo mente, corpo e anima in una sensazione indescrivibile. Pazzesco dove essa possa arrivare...
e penso che l'uomo dovrebbe avere solo due armi...la musica e la poesia... yes la musica è luogo di pace per tutti, è un linguaggio d'amore che non conosce confini di razza, genere, colore... e ogni giorno ci vestiamo di musica per sentirci più forti e per difenderci da un mondo... da questo mondo... senza occhi e senza orecchie.
La musica accellera le pulsazioni del mondo alternativo... genera un irripetibile eruzione creativa Ascoltate... la musica è nell'aria, suona nel silenzio, ne ascolto le parole... sono canzoni solitarie, di preghiere, lacrime e sorrisi che sono entrate nel cuore... ed escono dalle porte delle idee e camminano nel tempo per incontrarsi con la gente tra le strade della vita... la nostra vita... che chiede aiuto... lancia un grido...
Diamo colore al mondo... con le nostre voci con la nostra musica... liberiamo la terra dalle catene e dal degrado... per difendere la vita. 
Solo da una società più giusta e più solidale potrà nascere un mondo di Pace.
Impegniamoci ogni giorno a realizzare quest’ obiettivo.

Ognuno faccia la propria parte... ognuno con la sua "arma  bianca" che sia una chitarra... un pianoforte... un sax... la voce.., ma smetta per favore di essere spettatore di questo triste scenario che ci circonda... e scenda in campo per il cambiamento.

Parole... parole... parole, tanti spot, troppa pubblicità per la Pace... ma la pace, insomma, non dipende da spot più o meno riusciti, bensì da coscienze che si convertono, da intelligenze che sanno leggere la storia, da persone che si mettono in gioco... un messaggio esigente e attualissimo anche alle nostre latitudine,  chi operando sul fronte della lotta alla miseria e all'ingiustizia; chi impegnato direttamente nelle trattative con le varie fazioni armate; chi condividendo la sorte dei più vulnerabili,  ad accomunare tutte queste scelte è la convinzione che la guerra nasce prima nei cuori che sui campi di battaglia. Ed è da lì, dal cuore dell'uomo che bisogna ripartire.

Qualsiasi guerra è perversa perché viola il comandamento dell'etica naturale "non uccidere". Ma esistono dei problemi: che fare se un Paese viene aggredito da un altro? Ha il diritto di difendersi con la forza? Come devono comportarsi i governanti dei popoli che assistono alla pulizia etnica a danno di minoranze da parte di dittatori sanguinari che tutt'ora violano sistematicamente i diritti umani, eliminando i propri oppositori? E' giusto attenersi al principio del non intervento in questioni interne di Stati sovrani e assistere, passivi, a crimini contro l'umanità? Come reagire al fenomeno diffuso del terrorismo che può utilizzare armi di sterminio di massa e uccidere migliaia di innocenti? E' legittima contro questo una guerra preventiva?
Esprimiamo un giudizio etico su queste posizioni: nelle attuali condizioni ogni guerra rappresenta un altissimo rischio, poiché disponiamo di una macchina di morte capace di distruggere l'umanità e la biosfera. La guerra è un mezzo ingiusto. Nel quadro di una politica realista, un "intervento umanitario" limitato è teoricamente giustificabile a due condizioni: non può essere deciso da un singolo Paese, ma dalla comunità delle nazioni (Onu) e deve rispettare due principi base (ius in bello), l'immunità della popolazione civile e la proporzionalità dei mezzi (non possono causare più danni che benefici). La forza impiegata come autodifesa non diventa buona, ma si giustifica all'interno di una stretta proporzionalità dei mezzi. La guerra punitiva, come quella contro l'Afghanistan, si basa sulla vendetta e non è difendibile. Alimenta soltanto rabbia, brodo di coltura di futuri conflitti. La guerra preventiva, come quella contro l'Iraq, è illegittima perché si basa su ciò che ancora non è e può non avvenire. Nessun diritto, di qualsiasi natura, le può concedere legittimità, in quanto è soggettiva e arbitraria.

Tutto ciò vale sul piano teorico, ed è importante chiarire le posizioni. In pratica però, tutte le guerre, anche quelle di "intervento umanitario" non osservano i due criteri dell'immunità della popolazione civile e della proporzionalità dei mezzi. Non si fa distinzione tra combattenti e non combattenti. Per indebolire il nemico si distrugge la sua infrastruttura, con molte morti di innocenti (98%). Le conseguenze della guerra persistono per anni e anche per secoli, come nel caso dell'uranio impoverito. La guerra non è una soluzione per nessun problema.
Dobbiamo ricercare un nuovo paradigma, alla luce del pensiero di Gandhi e di Luther King, se non vogliamo distruggerci: la pace come meta e come metodo.

Se vuoi la pace, prepara la pace.

Cesserà l'imbarbarimento dei rapporti quotidiani? Rinascerà la solidarietà tra le generazioni e le popolazioni della terra? Si concretizzerà la cura e la custodia per un creato affidato alla mano sapiente dell'uomo? I più deboli troveranno nei più forti sostegno e non oppressione? Le carestie, le guerre e le pandemie finiranno di essere considerate ineluttabili e verranno contrastate nelle loro cause e nei loro effetti? La pace ritroverà nel concreto della storia il suo significato di vita piena e ricca di senso? E ancora, crescerà il dialogo franco e autentico all'interno della chiesa e tra le chiese? Ci si aprirà all'ascolto dell'altro, al rispetto delle sue convinzioni, al discernimento delle sue attese, indipendentemente dal suo credere o meno? A questo dovremmo pensare...... a una promessa di impegno e a un'assunzione di responsabilità, perché lo sguardo critico e sereno sul grigiore del passato è già apertura a un futuro colorato di speranza.
La pace deve essere continuamente nutrita e persino
creata, per raggiungerla non esiste ricetta né un programma pre-costituito possibile né tantomeno un ritorno allo stato primitivo, una volta che l’innocenza è stata perduta.
Quindi suoniamo e cantiamo per la pace, la pace che richiama la giustizia, giustizia che richiama la liberta', liberta' che richiama la speranza, speranza che richiama l'amore, amore che richiama la solidarieta', e cosi' via; la scelta di cantare contro tutte le guerre, le bombe, le armi, le ingiustizie, il razzismo, le discriminazioni, l'odio, l'indifferenza. Fa tremendamente male assistere allo spettacolo dell'ingiustizia. E allora che fare? Allora forza con le lotte non violente, le azioni dirette popolari. Ce ne vogliono, e tante. Boicottiamo questo sistema di morte, facciamo sentire la nostra voce, attiviamoci con i nostri mezzi, le nostre risorse interiori: per me uno dei modi e' quello di cantare per la pace, la giustizia e la legalita', per un altro sara' lo scrivere, per un altro ancora sara' un modo ancora diverso, e cosi' via. Risvegliamo le coscienze, c'e' bisogno di cambiamento per liberare la pace e costruire la giustizia. La pace la si ricrea ogni volta. È dono è dovere.

Beh, aveva proprio ragione Heinrich Heine quando diceva che... “dove le parole finiscono, inizia la musica"... la musica è capace di riempire silenzi imbarazzanti e superare di molto le parole, perchè arriva dritta al cuore! La musica ha qualcosa di magico... e come direbbe oggi Nietzsche “senza la musica, la vita sarebbe un errore".

 Che io possa avere la forza
di cambiare le cose che posso cambiare,
che io possa avere la pazienza
di accettare le cose che non posso cambiare,
che io possa avere soprattutto
l’intelligenza di saperle distinguere... T.M.

---

Sono figlio del cammino, la carovana è la mia casa e la mia vita è la più sorprendente avventura... mettetevi in cammino... voi siete il senso e il cammino.

21-22 SETTEMBRE

Tokyo, Minato-ku Japan ♦ 22 September 2012 @ 1:00pm - 5:00pm
Beijing, China ♦ 22 September 2012 @ 4:30pm - 6:30pm           
Seoul, Korea, Republic of ♦ 22 September 2012 @ 1:00pm - 5:00pm           
Cagayan de Oro, Philippines ♦ 22 September 2012 @ 8:30am - 4:30pm           
Mumbai, Maharashtra India ♦ 22 September 2012 @ 6:00pm - 11:30pm
Caloundra, QLD Australia ♦ 22 September 2012 @ 5:30am - 4:00pm           
Brisbane, Queensland Australia ♦ 22 September 2012 @ 6:00am11:30pm
Clunes, NSW Australia ♦ 22 September 2012 @ 2:00pm 2:30pm
HAMILTON, New Zealand ♦ 22 September 2012 @ 12:00am - 12:00pm               
tel aviv, Israel ♦ 22 September 2012 @ 12:00am - 6:00pm               
nairobi, --- Kenya ♦ 22 September 2012 @ 3:00pm - 4:30pm               
Nairobi, Kenya ♦ 22 September 2012 @ 4:00pm - 6:00pm               
Athens, Attica Greece ♦ 22 September 2012 @ 7:00pm - 9:00pm               
Ljubljana, Slovenia ♦ 21 September 2012 @ 9:00am - 10:00pm
Matelica, Macerata Italy ♦ 22 September 2012 @ 7:00pm - 8:00pm           
Rome, Italy Italy ♦ 22 September 2012 @ 6:00pm - 11:00pm           
Düsseldorf, NRW Germany ♦ 22 September 2012 @ 3:30pm - 4:00pm           
PROVINS, France ♦ 21 September 2012 @ 5:00pm - 7:00pm           
paris, France ♦ 22 September 2012 @ 4:30am - 12:00pm           
Louveciennes, France France ♦ 22 September 2012 @ 4:00pm - 7:00pm           
laval, mayenne France ♦ 22 September 2012 @ 11:00am - 5:30pm           
Newport, Isle of Wight United Kingdom ♦ 22 September 2012 @ 10:30am - 6:00pm

Madrid, Madrid Spain ♦ 22 September 2012 @ 9:30pm - 11:30pm

GETXO, BIZKAIA Spain ♦ 22 September 2012 @ 7:00pm - 7:30pm

Odivelas, Portugal ♦ 22 September 2012 @ 11:00am - 11:30pm                

Koulikoro, Mali ♦ 22 September 2012 @ 12:00pm - 7:00pm                

Açores, Portugal ♦ 22 September 2012 @ 12:00am - 11:30pm                

Mata de sao joao, Bahia Brazil ♦ 22 September 2012 @ 9:00pm - 11:30pm                

São Paulo, SP Brazil ♦ 22 September 2012 @ 10:30am - 4:30pm 

sao paulo, sao paulo Brazil ♦ 22 September 2012 @ 4:30pm - 8:30pm                

Porto Alegre, Rio Grande do Sul Brazil ♦ 22 September 2012 @ 2:00pm - 6:00pm                

San Isidro, Buenos Aires Argentina ♦ 22 September 2012 @ 6:00pm - 8:00pm                

Portland, ME United States ♦ 22 September 2012 @ 8:00pm - 11:30pm                

Maracaibo, Zulia Venezuela ♦ 22 September 2012 @ 2:00pm - 10:00pm                

Philadelphia, PA United States ♦ 22 September 2012 @ 2:00pm - 4:00pm                

Marsh Harbour, Abaco Bahamas ♦ 22 September 2012 @ 11:00am - 11:30pm                

Cali, Valle del Cauca Colombia ♦ 22 September 2012 @ 4:00pm - 8:00pm                

Oshawa, Ontario Canada ♦ 22 September 2012 @ 1:00pm - 6:00pm                

Markham, Canada ♦ 22 September 2012 @ 2:00pm - 5:00pm                

Miami, Florida United States ♦ 22 September 2012 @ 3:30pm - 11:30pm                

Nokomis, Florida United States ♦ 22 September 2012 @ 5:00pm - 10:00pm                

Port Richey, Florida United States ♦ 22 September 2012 @ 6:30pm - 9:30pm                

Cincinnati, OH United States ♦ 22 September 2012 @ 10:00am - 2:00pm                

OSA, Puntarenas Costa Rica ♦ 22 September 2012 @ 1:00pm - 11:30pm                

South Bend, Indiana United States ♦ 22 September 2012 @ 12:00pm - 11:30pm                

Ushuaia, Tierra del Fuego Argentina ♦ 22 September 2012 @ 7:00pm - 10:30pm                

Waukegan, IL United States ♦ 22 September 2012 @ 7:30pm - 9:30pm

Wheeling, IL United States ♦ 22 September 2012 @ 12:00pm - 2:00pm                

Rhinelander, Wisconsin United States ♦ 22 September 2012 @ 5:00pm - 9:00pm                

Amana, Iowa United States ♦ 22 September 2012 @ 2:00pm - 10:00pm                

St. Paul, MN United States ♦ 22 September 2012 @ 7:00pm - 11:30pm                

Arkansas City, KS United States ♦ 22 September 2012 @ 12:00pm - 10:00pm                

Austin, Texas United States ♦ 22 September 2012 @ 2:00pm - 10:00pm                

Austin, Texas United States ♦ 22 September 2012 @ 5:00pm - 9:00pm                

Regina, Saskatchewan Canada ♦ 22 September 2012 @ 7:00pm - 11:30pm                

Albuquerque, NM United States ♦ 22 September 2012 @ 7:30pm - 9:30pm                

Borrego Springs, California United States ♦ 22 September 2012 @ 7:00pm                

Tijuana, Baja California Mexico ♦ 27 September 2012 @ 7:00pm - 10:00pm                

Riverside, CA United States ♦ 22 September 2012 @ 11:00am - 5:00pm                

Alhambra, CA United States ♦ 22 September 2012 @ 10:00am - 5:00pm                

Tarzana, California United States ♦ 22 September 2012 @ 12:00pm - 3:00pm                

Santa Paula, CA United States ♦ 22 September 2012 @ 12:00am - 3:00am                

Tonasket, Washington United States ♦ 22 September 2012 @ 5:30pm                

Mountain View, CA United States ♦ 22 September 2012 @ 8:00pm - 10:30pm                

San Francisco, CA United States ♦ 22 September 2012 @ 7:00pm - 11:00pm                

Honokaa, HI United States ♦ 22 September 2012 @ 10:00am - 3:00pm

Honolulu, HI United States ♦ 22 September 2012 @ 10:30am - 11:00am                                              

Aν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα

Στίχοι: Ντέπυ Χατζηκαμπάνη
Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Φίλιππος Πλιάτσικας.

Πρώτη φορά που την είδα, στεκότανε,
τη νύχτα εκείνη που η Ρώμη καιγότανε,
χιλιάδες χρόνια φωτιά και μηνύματα,
μα δεν ξεχνώ του κορμιού της τα κύματα.

Την είδα πάλι στις όχθες του Βόλγα,
που ένας στρατιώτης την φώναξε Όλγα,
κάτι ψιθύρισε μέσα στο κρύο,
τότε μου 'χε φανεί τόσο αστείο.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Στο Πάλος νύχτα τ' όνομά της αφήνει,
γραμμένο κάπου στου Κολόμβου την πρύμνη,
τότε που οι Ισπανοί ξεκινούσαν,
και για μια άγνωστη μοίρα μεθούσαν.

Βρέθηκε κάποια στιγμή στη Γαλλία,
πρώτη του Μάη σε μια άδεια πλατεία,
σε λίγο οι φοιτητές θα ξεσπούσαν,
και μια αλλιώτικη ζωή θα ζητούσαν.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.

Σήμερα έχει στα χέρια ένα αγόρι,
πάλι ξεκίνησαν οι Σταυροφόροι,
μα ποιος ακούει και ποιος ενδιαφέρεται,
για ένα κόσμο που βράζει και φλέγεται.

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.
Κάτι αν μπορούσα στον κόσμο να άλλαζα,
θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα.....