Ludvig van Beethoven and Symphony No. 9

                                                                                                                                                                                                                         

 

Beethoven's Symphony No. 9 in D Minor

                                          (full album)                                       

 Soloists:

               Jennifer Vyvyan, Soprano

                                                                Shirley Verret, Mezzo-Soprano

                                                                Rudolph Petrak, Tenor

                                                                Donaldson Bell, Bass

                                                                Performed by the "Festival Choir".

  

Ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν (προφορά στα γερμανικά: Λούντβιχ φαν Μπέτχοφεν, Βόννη, 16-12-1770 με Βιέννη, 26-3-1827) ήταν Γερμανός, φλαμανδικής καταγωγής,  μουσικός και συνθέτης.

Αποτέλεσε μία από τις κεντρικότερες μορφές της κλασικής μουσικής και συγκαταλέγεται σήμερα ανάμεσα στους ευρύτερα αποδεκτούς συνθέτες όλων των μουσικών περιόδων και τους πλέον γνωστούς όλων των εποχών.

Ο Μπετόβεν αν και ανήκει περισσότερο στην κλασική περίοδο, συνδέθηκε με το κίνημα του ρομαντισμού που ακολούθησε, και τα τελευταία του έργα διακρίνονται από έντονα ρομαντικά στοιχεία. Οι συμφωνίες και τα κοντσέρτα για πιάνο που συνέθεσε αποτελούν τα πιο δημοφιλή έργα του.

Από όλους αναγνωρίζεται ως μια από τις μουσικές ιδιοφυΐες, παράδειγμα και μέτρο σύγκρισης για όλους τους μεταγενέστερους συνθέτες.

Aπό 26 χρόνων άρχισε να έχει προβλήματα ακοής και στα 31 του ήταν πια εντελώς κωφός. Το πρόβλημα αυτό τον έκανε ακόμη πιο ιδιόρρυθμο, δεν εμπόδισε όμως καθόλου την συνθετική του ικανότητα και μεγαλοφυΐα. Οι θεϊκοί ήχοι του ακούγονταν θαυμάσια μέσα στο μυαλό του...

Πάντως, αν σκεφθεί κανείς ότι μέχρι τα 57 του χρόνια, οπότε και πέθανε, ήταν τελείως κωφός, εύκολα μπορεί να καταλάβει ότι το μερίδιο δυστυχίας που του αναλογίσθηκε στην ζωή του, ήταν πάρα πολύ μεγάλο.

Σ' αυτό πρέπει να συνυπολογισθεί και η απόλυτα δυστυχισμένη προσωπική-ερωτική ζωή του, η οποία έγινε τραγική, επειδή ο μέγας συνθέτης εφάρμοζε πραγματικά στην πορεία του τις υψηλές ρομαντικές έννοιες, στις οποίες πίστευε.

Το μπλε είναι το χρώμα της ζωής και ταιριάζει απολύτως στην Ενάτη...

Με πολλούς τρόπους ο Μπετόβεν αποτελεί ένα ορόσημο στην ιστορία της μουσικής και του πολιτισμού γενικότερα. Η συμφωνική μουσική αυτού του εξαιρετικού ανθρώπου και ιδιαίτερα η ενάτη συμφωνία του, διαδραματίζει ιδιαίτερο ρόλο στην παγκόσμια πολιτιστική ιστορία και δραστηριότητα και συχνά ταυτίζεται με τους πιο ετερόκλητους εθνικούς και κοινωνικούς στόχους.

Σε διάφορες ιστορικές στιγμές η 9η συμφωνία απετέλεσε μέσο εμψύχωσης και ανάτασης, μέσο παρηγοριάς και ελπίδας.

Το 1915 ορίστηκε αυτή η συμφωνία, ενός γερμανού (φλαμανδικής όμως όπως είπαμε καταγωγής) συνθέτη, ως ο ύμνος των συμμαχικών δυνάμεων του α' παγκοσμίου πολέμου ενάντια στις λεγόμενες "κεντρικές δυνάμεις", Γερμανία και Αυστρο-Ουγγαρία.

Στη συνέχεια υιοθετήθηκε η Ωδή στη Χαρά (ποίημα του Σίλλερ), ως σύμβολο της ελευθερίας και την αδελφοσύνης των λαών και ορίστηκε ως ύμνος της Κοινωνίας των Εθνών, προδρόμου οργανισμού του ΟΗΕ.

Από την άλλη πλευρά και τα συνέδρια του γερμανικού ναζιστικού κόμματος άρχιζαν με την εκτέλεση αυτού του έργου!

Τέλος, η 9η συμφωνία αποτελεί τον ύμνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όταν αυτή εκπροσωπείται επίσημα σε διεθνείς διοργανώσεις και τελετές. 

Η 9η συμφωνία αποτελεί όμως σημείο αναφοράς ακόμα και λαών που δεν σχετίζονται με την ευρωπαϊκή μουσική και τη γενικότερα πολιτισμική παράδοση της Ευρώπης, όπως του ιαπωνικού και του κινεζικού. Ιάπωνες αξιωματικοί, αιχμάλωτοι πολέμου ζήτησαν το 1918 να παιχτεί για ψυχαγωγία τους στο στρατόπεδο Bando που είχαν απομονωθεί, η 9η συμφωνία του Μπετόβεν, η οποία στα ιαπωνικά έχει ιδιαίτερο όνομα, Νταϊκού. Επίσης στην Ιαπωνία το 1944, φοιτητές που είχαν επιστρατευτεί, ζήτησαν να ακούσουν πριν αναχωρήσουν για το μέτωπο και τον θάνατο την 9η συμφωνία, για να διατηρήσουν στο μυαλό τους κάτι που τους θυμίζει την πατρίδα! Θεωρείται δε παράδοση σ' αυτή τη χώρα να τραγουδιέται το χορωδιακό μέρος της 9ης συμφωνίας από τεράστιες χορωδίες 3, 5 και 7 χιλιάδων ατόμων, με αποτέλεσμα ένας εντυπωσιακός αριθμός Ιαπώνων ερασιτεχνών χορωδών να εξασκείται κάθε χρόνο για πολλούς μήνες στη μελέτη και απόδοση αυτού του μνημειώδους έργου.

Στην Κίνα, το κομμουνιστικό καθεστώς έχει την επίσημη θέση ότι η 9η συμφωνία εκφράζει τη «νίκη μέσα από την πάλη» του λαού ενάντια στους καταπιεστές του. Έτσι η εκτέλεση αυτής της συμφωνίας αποτελεί σ' αυτή τη χώρα αποκορύφωμα πολλών εθνικών και πολιτικών εκδηλώσεων, όπου τραγουδούν την Ωδή της Χαράς και πάλι πολυπληθέστατες χορωδίες.

Είναι λοιπόν πολύ εντυπωσιακό, πώς ένα ευρωπαϊκό μουσικό έργο των αρχών του 19ου αιώνα υιοθετείται από άσχετες μεταξύ τους πολιτισμικές παραδόσεις, αξιοποιείται διαχρονικά από τόσο ετερόκλητους κοινωνικούς και πολιτιστικούς φορείς και εντάσσεται στην προσπάθεια για επίτευξη τελείως αντιφατικών στόχων. 

O Μπετόβεν αποτελεί, έτσι, ένα σημαντικό συνδετικό κρίκο της ποικιλομορφίας των πολιτισμών του πλανήτη μας. Στο πρόσωπο και στο έργο του έχει αποδειχθεί η παγκοσμιότητα του πολιτισμού και η παγκόσμια δύναμή του.

Είναι επίσης προφανές ότι η σημασία του κορυφαίου αυτού μουσικού σχετίζεται και με τη μεταβατική εποχή που έζησε και δημιούργησε: Είχαν προηγηθεί ο Μπαχ και ο Μότσαρτ και ζούσε ακόμα ο Χάυντν. Των συνθετών αυτών το έργο (και βέβαια όλων των σύγχρονων και προγενέστερών τους) οδήγησε ο Μπετόβεν με την ιδιοφυΐα του στην αποκορύφωση στο είδος της μουσικής που έγραψε.

Ο ίδιος αυτός μεγάλος δημιουργός αποτελεί τον τελευταίο εκπρόσωπο της κλασικής και τον πρώτο της ρομαντικής περιόδου.

Όλοι οι μεταγενέστεροι μουσικοί μέτρησαν τις δυνάμεις τους με σημείο αναφοράς το έργο αυτού του μοναδικού ανθρώπου και η μεγαλύτερη τιμή γι' αυτούς ήταν να θεωρηθούν συνεχιστές του. Χαρακτηριστικά, ο Μπραμς έγραψε ότι συνέθετε τα μουσικά έργα του, κάτω από τη συντριπτική σκιά τού Μπετόβεν, "ακούγοντας πίσω μου τα βαριά βήματα ενός γίγαντα".

 

Classical music from the prodigy Beethoven: The Missa solemnis in D Major, Op. 123 was composed by Ludwig van Beethoven from 1819-1823. 

It was first performed on April 7, 1824 in St. Petersburg, under the auspices of Beethoven's patron Prince Nikolai Galitzin; an incomplete performance was given in Vienna on 7 May 1824, when the Kyrie, Credo, and Agnus Dei were conducted by the composer. 

It is generally considered to be one of the composer's supreme achievements. Together with Bach's Mass in B Minor, it is the most significant mass setting of the common practice period.

(Ας έχομε εδώ και την θρυλική Missa Solemnis. Είναι αδελφό έργο της 9ης, γιατί γράφτηκε την ίδια ακριβώς περίοδο.)

Beethoven's Missa Solemnis in D Major performed before a capacity Carnegie Hall audience. NBC radio commentary is provided in full by Ben Grauer.

Toscanini wrote to a friend shortly before this performance: "If, with my enthusiasm and adoration for that saint, I could achieve something worthy, it would be the greatest reward for my long, too long, artistic life".

Following this broadcast, the recording sessions on March 30th, 31st and April 2nd 1953 produced the official RCA recording of the Missa Solemnis; the only version Toscanini approved.

Soprano: Lois Marshall
Mezzo-Soprano: Nan Merrinan
Tenor: Eugene Conley
Bass: Jerome Hines
Robert Shaw Chorale
NBC Symphony Orchestra

Photo: The 1953 RCA Victor advertisement for the Missa Solemnis. 

                                                                                                                                                                                                                               

(Η μεσαία φωτογραφία κάτω από το κείμενο για την προσωπική τραγωδία του μουσικού γίγαντα είναι της έγκριτης φωτογράφου Νατάσας Διαλησμά)

Poems, Lullabies and Nurseries

TO THE MOON

Art thou pale for weariness
Of climbing heaven and gazing on the earth,
Wandering companionless
Among the stars that have a different birth,
And ever changing, like a Joyless eye
That finds no object worth its constancy?

Percy Shelley

 

                                                                                                                                          
Πάντα αναρωτιόμουν, εάν οι σύγχρονοι του Σέλλεϋ Άγγλοι (τέλη του 18ου και αρχές του 19ου αιώνα) καταλάβαιναν την σύνθετη και περίπλοκη γλώσσα του.
Εξ όσων έψαξα και βρήκα η απάντηση είναι, και ναι και όχι.
Υπήρχε τότε μεγάλη και πολυπληθής πληθυσμιακή ομάδα, που ήταν καλά μορφωμένη και κατανοούσε τους στίχους αυτού του είδους. Εξ άλλου το ρομαντικό κίνημα ήταν πολύ ισχυρό στην Αγγλία εκείνη την εποχή.
Τα αμόρφωτα όμως πληθυσμιακά στρώματα δεν αντιλαμβάνονταν πλήρως τα νοήματα αυτά, αν και επηρεάζονταν αρκετά από την έντονη πνευματική ζωή της χώρας τους...

                                                           
A NURSERY RHYME FROM THE 1700's

Hey diddle diddle,
The cat and the fiddle,
The cow jumped over the moon;
The little dog laughed to see such sport,
And the dish ran away with the spoon.
                                             
                                    

                                                                                                            
Σε αρκετά (αλλά όχι και τόσα πολλά) μέρη του κόσμου, όπου αναπτύχθηκε κάποιος ιδιαίτερος πολιτισμός, πραγματική ποίηση που αναβλύζει τρυφερότητα, στοργή και ευαισθησία, έχει δώσει η λαϊκή παράδοση για το νανούρισμα των μωρών και των μικρών παιδιών.
Στα νανουρίσματα οι διαφαινόμενες σκέψεις, τα λόγια και οι εκφράσεις ακτινοβολούν μέσα στην απλότητά τους την απέραντη γονική αγάπη και στοργή, την ώρα που οι γονείς νανουρίζουν τους τρυφερούς γόνους.
Με αισθητές παραλλαγές από χώρα σε χώρα και από περιοχή σε περιοχή, τα νανουρίσματα παραμένουν ένας διαχρονικός ύμνος στην τρυφερότητα, στην παιδική αθωότητα και στην δίχως όρια, αιώνια μητρική και πατρική αγάπη...

Eδώ πρέπει να μπει και ένα σύγχρονο Νανούρισμα.
Πιο περίπλοκο, αναφερόμενο στις πολύπλοκες ανθρώπινες σχέσεις αλλά έλκον την καταγωγή του κατ' ευθείαν από την ίδια αρχαία νοοτροπία και τρυφερότητα.

Lullaby
by W. H. Auden

Lay your sleeping head, my love,
Human on my faithless arm;
Time and fevers burn away
Individual beauty from
Thoughtful children, and the grave
Proves the child ephemeral:
But in my arms till break of day
Let the living creature lie,
Mortal, guilty, but to me
The entirely beautiful.

Soul and body have no bounds:
To lovers as they lie upon
Her tolerant enchanted slope
In their ordinary swoon,
Grave the vision Venus sends
Of supernatural sympathy,
Universal love and hope;
While an abstract insight wakes
Among the glaciers and the rocks
The hermit's carnal ecstasy.

Certainty, fidelity
On the stroke of midnight pass
Like vibrations of a bell,
And fashionable madmen raise
Their pedantic boring cry:
Every farthing of the cost,
All the dreaded cards foretell,
Shall be paid, but from this night
Not a whisper, not a thought,
Not a kiss nor look be lost.

Beauty, midnight, vision dies:
Let the winds of dawn that blow
Softly round your dreaming head
Such a day of welcome show
Eye and knocking heart may bless,
Find the mortal world enough;
Noons of dryness find you fed
By the involuntary powers,
Nights of insult let you pass
Watched by every human love.

You can't judge a book by looking at the cover...

O άνθρωπος άλλοτε με κριτική σκέψη και άλλοτε (και συνηθέστερα) με εγωιστική αλαζονεία πιστεύει ότι έχει την ικανότητα να ερμηνεύσει σωστά αυτά που ακούει, βλέπει ή διαβάζει και το σύνολό τους το αποκαλεί συχνά με περισσή ευκολία, πραγματικότητα.
Αποτελεί όμως κοινή γνώση αλλά και επίγνωση της αλήθειας ότι χρειάζονται όλα τα γεγονότα, όλες οι παράμετροι ενός ζητήματος.
Αναμφίβολα απαιτείται αντικειμενική διασταύρωση των γεγονότων, των υπαρχόντων στοιχείων και των παραμέτρων, καθώς και μια όσο το δυνατόν πιο οξεία και διεισδυτική παρατήρηση, πριν να οδηγηθεί κανείς στην τελική κρίση.
Και πάλι λάθη μπορούν να γίνουν,
και πάλι κρίσιμες παρανοήσεις μπορούν να παρεισφρύσουν,
και πάλι μπορεί να παρθούν καθοριστικής σημασίας ανόητες αποφάσεις,
και μάλιστα αυτό έχει γίνει πολλές φορές κατά το πέρασμα των αιώνων και την εξέλιξη της ιστορίας.
                                                                                     

                                                        
Ο Willie Dixon, που έγραψε το αρχικό μεγαλοφυές τραγούδι, συμφωνεί:

You can't judge an apple by looking at a tree,
You can't judge honey by looking at the bee,
You can't judge a daughter by looking at the mother,
You can't judge a book by looking at the cover.

                                                                                                
                                 

                                                                                                                                  

Kαι οι Yardbirds, στην αξεπέραστη μέχρι σήμερα ερμηνεία τους, επαυξάνουν:

You can't judge a fish by lookin' in the pond,
You can't judge right by looking at the wrong,
You can't judge one by looking at the other,
You can't judge a book by looking at the cover.

You can't judge sugar by looking at the cane,
You can't judge a woman by looking at her man,
You can't judge a sister by looking at her brother,
You can't judge a book by looking at the cover.


Όποιος δεν έχει γνώση, δεν έχει δικαίωμα να έχει γνώμη. Πλάτων.
Ο νοών νοείτω.

Εγκέφαλος, Μουσική, άλλες Τέχνες

Εγκέφαλος, Μουσική

  

                                                         Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΤΕΧΝΕΣ     
 

1) Yπάρχει ένας ξεχωριστός μηχανισμός στον εγκέφαλο, ο οποίος διαχωρίζει τη μουσική από άλλους ήχους, συμπεριλαμβανομένης και της γλώσσας.
2) Παρ' όλο που το δεξί είναι το κυρίαρχο ημισφαίριο για τη μουσική, η επεξεργασία των διαφόρων μουσικών στοιχείων πραγματοποιούνται ξεχωριστά στον εγκέφαλό μας.
3) Ο άνθρωπος διατηρεί την ικανότητά του να αισθάνεται και να απολαμβάνει τη μουσική πέρα από τις όποιες εγκεφαλικές βλάβες.
4) Η μουσική, εκτός από τέχνη των ήχων, αποτελεί και εξαιρετικά σύνθετη και πολύπλοκη εκδήλωση της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
      
Η μουσική συνδυαζόμενη στην σύγχρονη εποχή με άλλες τέχνες, όπως η ζωγραφική, το μπαλέτο, το θέατρο, ο κινηματογράφος, η φωτογραφία, το σκίτσο ή το animation, δίνει καταπληκτικά αποτελέσματα, όπως αποδεικνύεται στο παρακάτω ταινιάκι, όπου συνδυάζονται με τον πιο περίφημο τρόπο η μουσική του Βιβάλντι με την animated ιστορία του πολύ καλού Ούγγρου καλλιτέχνη Φέρεντς Κακό ή Κάκο.

                                             Sand animation film - Ferenc Cakó
                                             Four Seasons (Spring) - Vivaldi
                                             Conductor - Lamberto Gardelli

MIND, POETRY, MUSIC

ΜΙΝD
POETRY
MUSIC.

ΠΝΕΥΜΑ
ΠΟΙΗΣΗ
ΜΟΥΣΙΚΗ.


Οι πιο ωραιες λεξεις,
με τα πιο ωραια νοηματα.
Η δημιουργια ενος τετοιου blog πιστευω οτι εχει νοημα και λογο υπαρξης.
Μεσα στα αμετρητα που υπαρχουν, ας υπαρξει και ενα που θα εχει αυτους τους υψηλους και ωραιους σκοπους και δεν θα χανεται στην αγωνια των προσφορων και των εκπτωσεων καθε ειδους.
Και οταν λεω "καθε ειδους", κυριολεκτω.
Αυτος ειναι και ο λογος, που ζητησα να ειμαι συνεργατης.

Orpheus with his lute made trees,
And the mountain tops that freeze,
Bow themselves, when he did sing.

(Henry VIII, Shakespeare)

Καλη αρχη λοιπον...

IT'S MY LIFE

IT IS MY LIFE...
AND EVERYBODY'S LIFE

 

(Roger Atkins: Lyrics, Carl D' Errico: Music.

Sung by The Animals)

It's a hard world to get a break in
All the good things have been taken
But girl there are ways to make certain things pay
Though I'm dressed in these rags, I'll wear sable some day

Hear what I say
I'm gonna ride the serpent
No more time spent sweatin' rent
Hear my command
It ain't no use, I'm breakin' loose,
Holdin' me down, stick around

But baby
Remember - remember
It's my life and I'll do what I want
It's my mind and I'll think what I want
Show me I'm wrong, hurt me sometime
But some day I'll treat you real fine

There'll be women and their fortunes 
Who just want to mother orphans 
Are you gonna cry
When I'm squeezing them dry?
Taking all I can get
No regrets
When I ... openly lie
And live on their money
Believe me honey, that money
Can you believe, I ain't no saint
No complaints
So girl go out
Any doubt

And baby
Remember - remember
It's my life and I'll do what I want
It's my mind and I'll think what I want
Show me I'm wrong, hurt me sometime
But some day I'll treat you real fine

It's my life and I'll do what I want - Don't push me
It's my mind and I'll think what I want - It's my life
It's my life and I'll do what I want - And I can do what I want
It's my mind and I'll think what I want - You can't tell me
It's my life and I'll do what I want...

IT IS MY LIFE...
...AND EVERYBODY'S.

Να ακούς αυτό που ζητάει η ψυχή σου, 

να ακούς αυτό που λέει η καρδιά σου.

Να σταματήσεις να υπακούεις τυφλά την φωνή της λογικής.

Nα σταματήσεις να υπακούεις στην αυθεντία των άλλων.

Nα σταματήσεις να υποτάσσεσαι στις φωνές των σωτήρων.

Nα σταματήσεις να υποτάσσεσαι στον ορυμαγδό που μπαίνει από τα παράθυρα. 

Όλα αυτά και όλοι αυτοί έχουν τη δική τους σκοπιμότητα 

και λένε πράγματα που ίσως δεν σε αφορούν καν.