W. A. Mozart (ή το δράμα της μεγαλοφυΐας που άδικα αγωνίζεται να γίνει σεβαστή κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του)

                                                               

W. A. Mozart: Eine kleine Nachtmusik

1. Serenade. Allegro

2. Romance. Andante

3. Minuet. Allegretto

4. Rondo. Allegro

(H μοναδική ολοκληρωμένη εκτέλεση που υπάρχει στη ΥοuTube)

Τίτλος : "Eine kleine Nachtmusik" (KV 525). 

Σερενάτα για ορχήστρα εγχόρδων σε 4 μέρη. 

Διάρκεια: Περίπου 15 λεπτά και περισσότερο. 

Πρόκειται (και όχι μόνο όσον αφορά τον Μότσαρτ) για ένα από τα γνωστότερα έργα κλασικής μουσικής, που έχουν γραφεί ποτέ. 

Εμφανίζει τον συνθέτη σε μία από τις πλέον ανώτερες στιγμές του από άποψη έμπνευσης, σύλληψης αλλά και τελικής παρουσίασης, η δε καταπληκτική τεχνική του στην σύνθεση εμφανίζεται σε όλο της το μεγαλείο. Πεντακάθαρη, κρυστάλλινη και χωρίς κανένα ποιοτικό ή ποσοτικό συμβιβασμό. 

Το έργο γράφτηκε στις 10 Αυγούστου 1787 (σύμφωνα με αυτόγραφο του συνθέτη). Ίσως υπάρχει ένα δεύτερο μέρος της, που έχει χαθεί ("Menuetto und Trio"). 
Εκείνη την εποχή ο συνθέτης ασχολείτο με την σύνθεση της δεύτερης πράξης της όπεράς του "Δον Τζιοβάννι" και έκανε ένα ιστορικό διάλειμμα γράφοντας αυτό το πανέμορφο σύντομο έργο.

ΛΙΓΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΦΥΗ ΣΥΝΘΕΤΗ

Έχοντας πάντα πρόβλημα επιβίωσης, ο Mozart ήταν υποχρεωμένος να "προμηθεύει" την επισκοπική ορχήστρα, της οποίας ήταν μέλος (έπαιζε το πρώτο βιολί), με έργα του για εκκλησιαστικές και κοσμικές εορτές.

Παράλληλα προσπαθούσε όμως, υπό την καθοδήγηση του πατέρα του, να προβάλλει τις ικανότητες και το έργο του έξω από το επαρχιώτικο Salzburg, στα κέντρα της μουσικής και κυρίως στην Ιταλία. Αυτό το σκοπό εξυπηρετούσαν και τα τρία ταξίδια του σ' αυτή τη χώρα, τα οποία άφησαν έντονα ίχνη στη μουσική του πορεία.

Το δημιουργικό του δυναμικό προσδιορίζεται σε 644 συνθέσεις που κάθε μια αντιπροσωπεύει πιθανά και μια νέα μουσική κατάκτηση στην επεξεργασία της μουσικής φόρμας, όσο η εξέλιξη του συνθέτη προχωρούσε. Το "παράφωνο" κουαρτέτο εγχόρδων Κ 465 (1785) έχει αναφερθεί σαν μία ένδειξη της εξέλιξης, που μπορούσε να είχε ο συνθέτης, αν δεν είχε πεθάνει.

Βέβαια οι εραστές της μουσικής την εποχή εκείνη δεν θα μπορούσαν πιθανά να αφομοιώσουν αυτό το είδος μουσικής, που ουσιαστικά έγινε αποδεκτό μετά από εκατό και πλέον χρόνια.

Ίσως επίσης ο Mozart να είχε σταματήσει να εξερευνά μουσικές κατευθύνσεις, που προκαλούσαν την αποδοκιμασία του κοινού.

 Διακόσια χρόνια μετά την γέννησή του ο Mozart δεν θα μπορούσε να φανταστεί μια άλλη εφαρμογή του έργου του, στην σύγχρονη ιατρική επιστήμη. Πρόσφατες έγκυρες έρευνες έδειξαν ότι η ακρόαση της μουσικής του Mozart, μπορεί να βελτιώνει τις χωρο-χρονικές ικανότητες αντίληψης των σπουδαστών κολλεγίου.

Μας κάνει λοιπόν πιο έξυπνους η ακρόαση της μουσικής του Mozart;

Περαιτέρω έρευνες γύρω από την θεραπευτική αξία της μουσικής του Mozart έγιναν σε ασθενείς με επιληψία όπου και απεδείχθη ότι η ακρόαση του Mozart - και μάλιστα μιας συγκεκριμένης σονάτας της Κ 488 - μπορεί να μειώνει τον αριθμό και την σοβαρότητα των επιληπτικών κρίσεων σε ασθενείς ακόμη και σε επιληπτικό κώμα. Οι ερευνητές που συμμετείχαν στην παραπάνω μελέτη έδωσαν μια πιθανή εξήγηση στο φαινόμενο, δηλαδή ότι η λεπτή αρχιτεκτονική υφή της μουσικής του παιδιού θαύματος μπορεί να αποκαθιστά την ρυθμική φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου, που στην περίπτωση της επιληψίας παθαίνει ένα είδος "αρρυθμίας".

Η μουσική του Mozart είναι απλή αλλά και μεγαλοφυής, διαθέτει μελωδία αλλά και άκρως εγκεφαλική ανάπτυξη, με τέτοιο όμως τρόπο δοσμένη που να τρέφει μυαλό αλλά και ψυχή. 'Eτσι χρησιμοποιείται κατ' εξοχήν στις συνεδρίες μουσικοθεραπείας με στόχο τη χαλάρωση (relaxation) και την αντιμετώπιση του ψυχοσωματικού stress, ιδιαίτερα τα αργά μέρη με ρυθμική αγωγή andante.

Εκτός όλων των άλλων γνωστών για τον πρώτο σε παγκόσμιο επίπεδο συνθέτη, είναι διεθνώς παραδεκτό ότι ο Μότσαρτ με το έργο του σηματοδοτεί πολυσήμαντα τη διασύνδεση του κλασικού Ελληνικού πνεύματος με την πνευματικότητα της κλασικής και ρομαντικής μουσικής περιόδου...

Η μεγαλύτερη μεγαλοφυΐα της συμφωνικής μουσικής πέθανε πολύ νέος, μόνο 35 χρόνων, από τις συνέπειες της κακής οικονομικής, κοινωνικής και οικογενειακής ζωής που έκανε, και που ήταν αναγκασμένος να κάνει. Μέγιστο ρόλο έπαιξε και ο συνεχής κατατρεγμός του από τον αρχιμουσικό της αυστριακής αυλής, τον Σαλιέρι, παρ' όλο που σήμερα λίγοι σαλιερικοί ερευνητές (και ύστερα από πολύχρονες δικαστικές πιέσεις των απογόνων του προς τις αυστριακές αρχές) το αμφισβητούν.

Στα τέλη του 20ου αιώνα μια επιτροπή εξειδικευμένων μουσικολόγων από πολλά αμερικανικά πανεπιστήμια έκρινε ότι ο Μότσαρτ ήταν ο σημαντικότερος συνθέτης της δεύτερης μετά Χριστό χιλιετίας και ότι η εισαγωγή στην όπερα «Οι γάμοι του Φίγκαρο» είναι το σημαντικότερο έργο του...

http://www.youtube.com/watch?v=o1FSN8_pp_o&feature=colike