Johann Sebastian Bach. H αγνή θρησκευτικότητα στην υπέρτατη τέχνη

MIA ΣΦΑΙΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΤΙΑ

Ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ (γερμ. Johann Sebastian Bach, Άϊζεναχ, 21 Μαρτίου 1685 *την ίδια μέρα πέθανε ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιωάννης Ιωνάς* - Λειψία, 28 Ιουλίου 1750) ήταν Γερμανός συνθέτης και οργανίστας της περιόδου Μπαρόκ. Υπήρξε αναμφισβήτητα ο συνθέτης αυτής της περιόδου καθώς και ένας από τους σπουδαιότερους της ιστορίας της μουσικής. Τα περισσότερα από 1000 έργα του που έχουν διασωθεί ως τις μέρες μας, ενσωματώνουν σχεδόν όλα τα χαρακτηριστικά του στυλ Μπαρόκ, το οποίο και απογειώνουν στην μέγιστη τελειότητά του. Παρ' όλο που δεν εισάγει κάποια νέα μουσική μορφή, εμπλουτίζει το γερμανικό μουσικό στυλ της εποχής με μια δυνατή και εντυπωσιακή αντιστικτική τεχνική, ένα φαινομενικά αβίαστο έλεγχο της αρμονικής και μοτιβικής οργάνωσης, και την προσαρμογή ρυθμών και ύφους από άλλες χώρες, ιδιαίτερα από την Ιταλία και τη Γαλλία αλλά και από την Αγγλία. 

Τα έργα του καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα από την οργανική μουσική (έργα για τσέμπαλο, εκκλησιαστικό όργανο, κοντσέρτα) ως την φωνητική μουσική (ορατόρια, λειτουργίες, πάθη, καντάτες, κ.α.). Ως χαρακτηριστικά έργα του Μπαχ μπορούν να αναφερθούν τα "Κατά Ματθαίον Πάθη" - το καλλίτερο ορατόριό του και μνημείο του Πολιτισμού μας, τα "Βρανδεμβούργια Κοντσέρτα", οι δύο τόμοι του "Καλώς Συγκερασμένου Πληκτροφόρου" και η "Τέχνη της Φούγκας". Υπάρχουν έργα του Μπαχ χαρωπά και παιχνιδιάρικα, υπάρχουν άλλα με μελαγχολικές πινελιές, όπως επίσης υπάρχουν και εκείνα που ξεχειλίζουν από δύναμη και σε πλημμυρίζουν αισιοδοξία. Καλό είναι να έχει κανείς υπόψη του ότι ναι μεν το έργο είναι ίδιο αλλά η ερμηνεία τού δίνει νέα διάσταση. Για παράδειγμα υπάρχουν άνθρωποι που νοιώθουν πιό άνετα ακούγοντας το "Καλώς Συγκερασμένο Κλειδοκύμβαλο" όχι με κλαβιέ αλλά με πιάνο.

 

J. S. Bach: 19 Sinfonias / The complete album / Accademia Bizantina*       

               

Όσον αφορά την εμφάνισή του, ομάδα εμπειρογνωμόνων κατάφερε να αναδημιουργήσει ψηφιακά το πρόσωπο του συνθέτη. Με βάση αυτό, ο Μπαχ ήταν ένας παχουλός εύσωμος κύριος με αραιά μαλλιά.

Ο συνθέτης προέρχεται από τη μεγάλη γενεά των Μπαχ, που απαντώνται διάσπαρτοι γεωγραφικά και χρονικά με κυριώτερη ενασχόληση τη Μουσική.

Βιογραφία

Την πρώτη του μουσική εκπαίδευση έλαβε  από το "Λατινικό Σχολείο" του Άϊζεναχ, όπου λόγω των καλών επιδόσεων του κέρδισε τάξεις και από τον μουσικό πατέρα του στο Άιζεναχ και στην συνέχεια από τον μεγαλύτερο αδελφό του, Johann Christoph, με τον οποίο έζησε στο Όρντρουφ μετά τον θάνατο των γονιών του. Από πολιτιστική και μορφωτική άποψη το περιβάλλον στο ΄Ορντουρφ ήταν εξαιρετικό. Ο Μπαχ συνέχισε με επιτυχία τις σπουδές του και παράλληλα, υπό την επιρροή του αδελφού του επιδόθηκε με επιτυχία στην σπουδή του εκκλησιαστικού οργάνου.

Το 1699, σε ηλικία 15 ετών, ο Μπαχ συνέχισε τις σπουδές του (άγνωστο γιατί) στο Λύνεμπουργκ συμμετέχοντας στην χορωδία της σχολής και τελειοποιώντας παράλληλα τις γνώσεις του στο Εκκλησιαστικό Όργανο. Εξασφάλιζε τα προς το ζην χάρις στη μικρή αμοιβή του για την συμμετοχή του στην σχολική χορωδία και διάφορα τυχερά από τελετές και εκδηλώσεις ως οργανοπαίκτης. Την περίοδο αυτή ο Μπαχ μελέτησε εντατικά μουσική ερχόμενος σε επαφή με το έργο σπουδαίων μουσικών αλλά και δεξιοτεχνών της εποχής του.

Την εποχή εκείνη έγινε και το εξής ενδεικτικό περιστατικό: Ο Lübeck ήταν δεξιοτέχνης του εκκλησιαστικού οργάνου. Ο Μπάχ ξεκίνησε από  το Λύνεμπουρκ, διανύοντας το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής με τα πόδια, για να πάει στο Αμβούργο και να τον ακούσει. Γυρίζοντας απένταρος και πεινασμένος έψαξε στα αποφάγια ενός πανδοχείου για να βρει κάτι βρώσιμο. Τότε ένας πελάτης από τα πάνω δωμάτια του πέταξε δύο κεφάλια ρέγγας. Ο Μπαχ προσπαθώντας να τα φάει διαπίστωσε ότι ο σπλαχνικός άγνωστος είχε βάλει σε ένα από αυτά ένα χρυσό νόμισμα!

Το 1703, μόλις 18 χρόνων, προσελήφθη ως βιολονίστας στην Αυλή του δούκα της Βαϊμάρης και μερικούς μήνες αργότερα ανέλαβε τη θέση του οργανίστα στην εκκλησία του Αγίου Βονιφάτιου στο Άρνσταντ. 

Το 1707, ύστερα από διαγωνισμό, πήρε την θέση του οργανίστα στην Εκκλησία του Αγίου Βλασσίου στο Μυλχάουζεν, αυτοκρατορική πόλη, μουσικό κέντρο και έδρα διάσημων μουσικών. Στο νέο του περιβάλλον ο Μπαχ ένοιωσε να τον περιβάλλει και η εκτίμηση των νέων εργοδοτών του, που την εξέφραζαν και εμπράκτως, και έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά, καθώς επίσης απέκτησε και τη δυνατότητα να παντρευτεί. Όμως δεν έπαυε να εξαρτάται από το εκκλησιαστικό συμβούλιο και τις εσωτερικές του διενέξεις. Μία με άμεσο αντίκτυπο στον συνθέτη, ο οποίος πίστευε στον πλούτο των μουσικών θρησκευτικών συνθέσεων, αφορούσε, το αν η εκκλησιαστική μουσική επένδυση θα είχε ή όχι ασκητικό χαρακτήρα.

Μετά από ένα χρόνο, το 1708, εγκαταστάθηκε στη Βαϊμάρη, αναγνωρισμένος για τις καταπληκτικές του εκτελέσεις στο Όργανο. Στη Βαϊμάρη δόθηκε στον Μπαχ η δυνατότητα να προχωρήσει τις δικές του συνθέσεις αλλά και να μεταγράψει έργα άλλων σπουδαίων συνθετών της εποχής του. Εκεί απέκτησε τα πρώτα του παιδιά αλλά ένοιωσε και την συντριβή της απώλειας. Δύο παιδιά που γέννησε η Μαρία Βαρβάρα πεθαίνουν αμέσως. Και όχι μόνο αυτό. Εσωτερικές τριβές στην οικογένεια του δούκα είχαν σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία άσχημου κλίματος για τον συνθέτη. Άλλωστε, σύμφωνα με την συνήθεια της εποχής, μπορεί να ήταν ήδη γνωστός και αναγνωρισμένος εκτελεστής και συνθέτης αλλά δεν έπαυε στιγμή να είναι μουσικός - υπηρέτης, διότι σε αυτή την κατώτατη ιεραρχική βαθμίδα κατατάσσονταν τότε οι μουσικοί. Ο Μπαχ για άλλη μια φορά θέλει να εργασθεί αλλού.

Το 1718 εγκαθίσταται στην Αυλή του Καίτεν, όπου ο πρίγκηπας Λεοπόλδος του ανέθεσε τα καθήκοντα τού αρχιμουσικού της αυλής, και όπου η αδιαφορία που υπήρχε για τη φωνητική μουσική, ανάγκασε τον Μπαχ να ασχοληθεί με την σύνθεση ενόργανης μουσικής και την τελειοποίηση ορισμένων οργάνων στον μηχανισμό, το κούρδισμα και την τεχνική εκτέλεσης. Το πρώτο μέρος των συνθέσεων, που αποτέλεσαν το "Καλά συγκερασμένο πληκτροφόρο" (24 πρελούδια και 24 φούγκες), γράφτηκε στο Καίτεν, μαζί με τις Αγγλικές και τις Γαλλικές σουίτες. Η έλλειψη εκκλησιαστικού Οργάνου στην Αυλή του Καίτεν κέντρισε τη φαντασία του Μπαχ και στην περίοδο αυτή ανήκουν οι περίφημες Σονάτες και Παρτίτες για σόλο βιολί, οι Σουίτες για βιολοντσέλο και τα 6 εκπληκτικά Βρανδεμβούργια Κοντσέρτα. Mπόρεσε επίσης να επιμεληθεί και την μουσική καθοδήγηση του ταλαντούχου, μεγαλύτερου γιου του Βίλχελμ Φρίντεμαν, προς χάριν του οποίου συνέθεσε το γνωστό εγχειρίδιο "Μικρό Βιβλίο για το Κλαβιέ". Δυστυχώς αυτή η ωραία περίοδος της ζωής του Μπαχ δεν κράτησε πολύ. Το 1719 η οικογένεια Μπαχ χάνει άλλο ένα παιδί. Το 1720 ενώ ο συνθέτης συνόδευε τον πρίγκηπα σε ένα ταξίδι, η Μαρία Βαρβάρα αρρώστησε και σε λίγες ώρες πέθανε. 'Έζησαν μαζί 13 χρόνια και απέκτησαν 7 παιδιά, από τα οποία επέζησαν 4. 'Όταν ο Μπαχ συνήλθε, πήρε τη μεγάλη απόφαση, να συγκεντρώσει ότι απέμεινε από την οικογένεια του και να εγκαταλείψει την αυλή.

Το 1723 λοιπόν εγκατέλειψε το Καίτεν, προκειμένου γα διαγωνιστεί στη Λειψία για την κατάληψη της θέσης του κάντορα στην εκεί Εκκλησία του Αγίου Θωμά. Τελικά, κατέλαβε την θέση αυτή, που επί δύο περίπου αιώνες την κατείχαν διαπρεπείς μουσικοί, και η οποία μπορούσε να θεωρηθεί, ακόμα και από κοινωνική άποψη, το αποκορύφωμα της σταδιοδρομίας ενός μουσικού.  Το συμβόλαιο όμως που υπέγραψε περιελάμβανε πολλούς όρους και δεσμεύσεις. Τρεις δήμαρχοι, δύο αντιδήμαρχοι και δέκα πάρεδροι καθώς και ο πρύτανης και αντιπρύτανης της σχολής του Αγίου Θωμά ήσαν οι άμεσοι προϊστάμενοι  του!

Μεγάλη αντίθεση με το Καίτεν  όπου ο Μπαχ αναφερόταν μόνο στον πρίγκηπα. Επιπλέον όφειλε να διδάσκει στους οικότροφους μαθητές της σχολής Λατινικά  και έπρεπε να τους επιβλέπει έως την ώρα του βραδυνού ύπνου! Επίσης έπρεπε να συμμετέχει με την χορωδία των παιδιών στις τελετές της πόλης και να συνθέτει ένα νέο έργο σε κάθε επίσημη περίσταση. Υπολογίζεται ότι έπρεπε να συνθέτει γύρω στις 60 καντάτες το χρόνο. Ψάλλονταν  μετά την ανάγνωση του Ευαγγελίου (εκτός της Τεσσαρακοστής) και συχνά παρεμβάλλονταν στο από άμβωνος κήρυγμα!!  Εντούτοις ο Μπαχ κατόρθωσε και έδωσε εξαιρετικά έργα, τα οποία είχαν άμεση απήχηση στο εκκλησίασμα. 

Η εγκατάσταση στη Λειψία συνοδεύτηκε από τη γέννηση του πρώτου παιδιού του Μπαχ από τη δεύτερη σύζυγό του, την σοπράνο Άννα Μαγδαληνή. Απέκτησαν μαζί 13 παιδιά από τα οποία όμως 7 χάθηκαν σε μικρή ηλικία.

Τα πράγματα στην Λειψία δεν ήταν για τον Μπαχ, όπως τα είχε υπολογίσει. Συχνότατα αναπολούσε τις μέρες του Καίτεν. Είχε να αντιπαλέψει με τη μετριότητα, την τσιγκουνιά και την στενομυαλιά των προϊσταμένων του αλλά και με την απειθαρχία, την έλλειψη φροντίδας και πόρων, που ταλαιπωρούσαν την σχολή. Επιπλέον το ανταγωνιστικό  Μουσικό Κολλέγιο (Collegium Musicum) της Λειψίας που είχε ιδρυθεί το 1702 από τον μεγάλο συνθέτη Γεώργιο Φίλιππο Τέλεμαν προσήλκυε τους πλέον ικανούς μαθητές της πόλης. 

Το "κατά Ματθαίον Πάθη", το "κατά Ιωάννην Πάθη" και άλλα αριστουργήματα εγράφησαν αυτή την περίοδο.

Σταδιακά ο Μπαχ εκτός από την οδύνη του θανάτου, που ήταν τακτικός επισκέπτης στην οικογένεια του, είχε να αντιμετωπίσει τις μικρότητες των προϊσταμένων του και τη μεγάλη ανέχεια -ασήκωτο πρόβλημα για ένα μεγαλοοικογενειάρχη-, στην οποία είχε οδηγηθεί μετά από μεθοδευμένη μείωση των αποδοχών του. Η δημιουργικότητα του αρχίζει να κάμπτεται και δίνει έργα ανάξια του ταλέντου του.

Το 1731 συνέβη ένα γεγονός που άλλαξε προς το καλλίτερο την ζωή του Μπαχ και που αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι κατισχύουν των θεσμών. Εκλέγεται πρύτανης στη Λειψία (δυστυχώς μόνο για τρία χρόνια, γιατί μετά πήγε καθηγητής σε πανεπιστήμιο) ο Ιωάννης Ματίας Γκέσνερ μορφωμένος άνθρωπος, εργατικός και πειθαρχημένος, γνώστης της αξίας του Μπαχ. Μέσα σε λίγους μήνες κατόρθωσε να αλλάξει πολλά πράγματα. Ενδιαφέρθηκε για τους μουσικούς, τις απολαβές τους, τις συνθήκες ζωής τους, το έργο τους, τις υποδομές και προχώρησε σε βελτιώσεις αντιμετωπίζοντας με διπλωματικότητα αλλά και αποφασιστικότητα τις αρχές. Ο Μπαχ άρχισε πάλι να μεγαλουργεί. Μπόρεσε μάλιστα να κάνει και δεύτερη δουλειά ενισχύοντας τα προβληματικά οικονομικά του. Έχοντας ήδη αναλάβει και τη διεύθυνση του Μουσικού Κολλεγίου, μπορούσε να μετέχει σε αμειβόμενες μουσικές εκδηλώσεις, σε εμπορικές εκθέσεις, καφενεία  κ.α.

Στη Λειψία, εκτός από σύντομες διακοπές, ο Μπαχ έμεινε έως τον θάνατο του. Αυτή είναι η πιο κοπιαστική και πιο έντονη περίοδος του συνθέτη, υποχρεωμένου, από την θέση του, να ασχολείται συγχρόνως με πολλά πράγματα (σχολή μουσικής, κοντσέρτα, σύνθεση νέων μουσικών έργων).

 

Καλεσμένος το 1747 στο Πότσνταμ από τον Φρειδερίκο Β', αυτοσχεδίασε με εξαιρετική επιτυχία πάνω σ' ένα θέμα που του έδωσε ο ίδιος ο Φρειδερίκος, στον οποίο ο Μπαχ αφιέρωσε κατόπιν το έργο του "Μουσική προσφορά". Ο βασιλιάς δεν έδωσε σημασία στο δώρο του Μπαχ. Γεγονός που ο Μπαχ, που ήξερε να ζυγίζει τους ανθρώπους, σχολίασε δηκτικά: "Δεν αγαπούσε τη Μουσική, όσο έδειχνε, αλλά το φλάουτο του"...

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, έγραψε το μνημειώδες έργο "Η τέχνη της φούγκας", μια εξαιρετική σύνθεση που έμεινε για πολλούς κριτικούς ημιτελής, εξαιτίας σοβαρής αρρώστειας των ματιών του. Ύστερα από δύο χειρουργικές επεμβάσεις που όχι μόνο απέτυχαν, αλλά προκάλεσαν και σοβαρές βλάβες σε ολόκληρο τον οργανισμό του, ο Μπαχ πέθανε από αποπληξία. 

Επέζησαν, η δεύτερη σύζυγος, 6 γιοι και 4 κόρες από τα 20 παιδιά που είχε φέρει στον κόσμο με τους δυο γάμους του (τη δεύτερη εξαδέλφη του Maria Barbara και την σοπράνο Anna Magdalena).

Μετά το θάνατο του η οικογένεια του σκορπίστηκε. Η Μαρία Μαγδαληνή έζησε σε μεγάλη ένδεια μαζί με τη μεγάλη ανύπανδρη κόρη της με μοναδικό σχεδόν πόρο τις ελεημοσύνες των γειτόνων. Δέκα χρόνια αργότερα τον ακολούθησε. Μας άφησε τις αναμνήσεις της στο ονομαστό "Μικρό Χρονικό της Άννας Μαγδαληνής Μπαχ". Κάπου στις πρώτες σελίδες του γράφει: "Πιστεύω ειλικρινά ότι δύο μόνο γυναίκες υπήρξαν πραγματικά ευτυχισμένες στη Θουριγγία: Η Μαρία Βαρβάρα Μπαχ, εξαδέλφη και πρώτη γυναίκα του Σεβαστιανού, και εγώ, η δεύτερη".

Κατά τα επόμενα χρόνια έγινε πραγματικότητα το γνωστό σε όλους μας σενάριο της αμάθειας, της αδιαφορίας και της μικροψυχίας των ανθρώπων. Το έργο του Μπαχ σιγά-σιγά ξεχάστηκε και πέρασε στην αφάνεια. Επανήλθε οριστικά στο προσκήνιο κατά το 1ο τέταρτο του 19ου αιώνα. Αυτό επιτεύχθηκε χάρις στην φροντίδα του γνωστού συνθέτη Φέλιξ Μέντελσον.

Η μνήμη του Μπαχ τιμάται από τις Λουθηρανικές εκκλησίες στις 28 Ιουλίου.

 

     Bach - The Art of Fugue, BWV 1080 [complete on Organ, 1956, Helmut Walcha]

Contrapunctus I

 Contrapunctus II
  Contrapunctus III

  Contrapunctus IV
 Contrapunctus V

Contrapunctus VI in Stylo Francese

  Contrapunctus VII per Augmentationem et Diminutionem
Contrapunctus VIII 

       Contrapunctus IX alla Duodecima
Contrapunctus X alla Decima
 Contrapunctus XI Triple fugue
Canone all' Ottava

Canone alla Duodecima in Contrapunto alla Quinta
Canone alla Decima in Contrapunto alla Terza

Canone per Augmentationem in Contrario Motu
 Contrapunctus XIII rectus

     Contrapunctus XIII inversus 

Contrapunctus XII rectus

    Contrapunctus XII inversus 

                                  

Κατάλογος έργων Μπαχ - ταξινόμηση BWV.

Λόγω του εντυπωσιακού αριθμού έργων του Μπαχ, δημιουργήθηκε η ανάγκη συστηματικής ταξινόμησης τους. Τα έργα του Μπαχ αναφέρονται με τους αριθμούς BWV, τα αρχικά του γερμανικού όρου Bach Werke Verzeichnis (Κατάλογος Έργων Μπαχ). Ο κατάλογος, που δημοσιεύθηκε το 1950, συντάχθηκε από τον Wolfgang Schmieder και οι αριθμοί BWV αναφέρονται κάποιες φορές και ως αριθμοί Schmieder. Σε αυτή την περίπτωση χρησιμοποιείται (σπανίως) μια παραλλαγή που χρησιμοποιεί το γράμμα S, αντί του BWV.

Χαρακτηριστικό αυτού του καταλόγου των έργων του Μπαχ είναι ότι οργανώνεται θεματικά και όχι χρονολογικά. Συγκεκριμένα ακολουθείται η εξής σύμβαση:

• BWV 1-222: καντάτες
• BWV 225-248: μεγάλης κλίμακας χορωδιακά έργα
• BWV 250-524: άλλα χορωδιακά, ορατόρια και κυρίως θρησκευτικά έργα
• BWV 525-748: έργα για εκκλησιαστικό όργανο
• BWV 772-994: έργα για κλειδοκύμβαλο
• BWV 995-1000: έργα για λαούτο
• BWV 1001-1040: έργα μουσικής δωματίου
• BWV 1041-1071: έργα για ορχήστρα
• BWV 1072-1126: κανόνες και φούγκες

Στη σύνταξη του καταλόγου, ο Schmieder ακολούθησε σε μεγάλο βαθμό μια προγενέστερη περιεκτική έκδοση των έργων του συνθέτη (το Bach Gesellschaft Ausgabe).

ΣΑΝ ΕΠΙΛΟΓΟΣ:

Οι βιογράφοι του συμφωνούν στο ότι ο Μπαχ ήταν ένας πολυπροικισμένος άνθρωπος αγνά και βαθιά θρησκευόμενος.  

Αγαπούσε βέβαια τον κόσμο και ουδέποτε ένοιωσε την ανάγκη της φυγής από τα εγκόσμια, είχε όμως τη βαθειά λαχτάρα να εκφράζει την θρησκευτικότητά του μέσω της μοναδικής Τέχνης του. Στην αυλή του Καίτεν (όπου ο συνθέτης πέρασε τα καλλίτερά του χρόνια) υπήρχε μία συνεχής ζήτηση για κοσμική μουσική, που στην σύνθεση της ήταν βέβαια απαράμιλλος, η θρησκευτική όμως μουσική ερχόταν σε δεύτερη μοίρα. Από τον Μπαχ όμως έλλειπε πολύ το εκκλησιαστικό όργανο, η χορωδία και το ευλαβές εκκλησίασμα. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που αποφάσισε να φύγει και να πάει στη Λειψία και στην ασφυκτικά ελεγχόμενη από ασήμαντους θέση του κάντορα...

 

 Glenn Gould - Goldberg Variations BWV 988 (Johann Sebastian Bach) [Full Album] 1981

Track listing
A Aria & Variations 1-15 00:00
B Variations 16-30 & Aria Da Capo 24:12
Personnel
Glenn Gould: Piano. 

*
Πληροφορίες για τις 19 Συμφωνίες
19 SINFONIAS

WIR DANKEN DIR GOTT, WIR DANKER DIR (BWV 29) - 0:01
Sinfonia for organ obbligato, three natural trumpets, timpani, two oboes, solo violin, two violins, viola and basso continuo in D major
note: after BWV 1006

NACH DIR, HERR, VERLANGET MICH (BWV 150)
Sinfonia (Adagio) for two violins, bassoon and basso continuo in B minor - 3:43

AM ABEND ABER DESSELBIGEN SABBATS (BWV 42)
Sinfonia for two oboes, two violins, bassoon, violoncello and basso continuo in D major - 6:21

GEIST UND SEELE WIRD VERWIRRET (BWV 35)
Sinfonia for two oboes, english horn, organ obbligato, two violins, viola and basso continuo in D minor - 13:01
note: after BWV 1059

ICH STEH' MIT EINEM FUSS IM GRABE (BWV 156)
Sinfonia (Adagio) for oboe, two violins, viola and basso continuo in F major - 18:18
note: after BWV 1056

GEIST UND SEELE WIRD VERWIRRET (BWV 35)
Sinfonia for two oboes, english horn, organ obbligato, two violins, viola and basso continuo in D minor - 21:03
note: after BWV 1059

DER HERR DENKET AN UNS (BWV 196)
Sinfonia (Andante) for two violins, viola, violoncello and basso continuo (organ) in C minor - 24:43

DER HIMMEL LACHT, DIE ERDE JUBILIERET (BWV 31)
Sonata (Allegro) for three natural trumpets, timpani, three oboes, english horn, bassoon, two violins, two violas, two violoncellos and basso continuo in C major - 27:25

TRITT AUF DIE GLAUBENSBAHN (BWV 152)
Sinfonia (Ouverture à la française - Adagio, allegro ma non presto) for recorder, oboe, viola d'amore, viola da gamba & basso continuo in E minor - 30:00

GOTT SOLL ALLEIN MEIN HERZE HABEN (BWV 169)
Sinfonia for two oboes, english horn, organ obbligato, two violins, viola and basso continuo in D major - 33:14
note: after BWV 1053

WEINEN, KLAGEN, SORGEN, ZAGEN (BWV 12)
Sinfonia (Adagio assai) for oboe, two violins, two violas and basso continuo in F major - 42:18

FALSCHE WELT, DIR TRAU' ICH NICHT (BWV 52)
Sinfonia for two horns, three oboes, bassoon, two violins, viola and basso continuo (organ) in F major - 44:52
note: after BWV 1046

UNS IST EIN KIND GEBOREN (BWV 142)
Concerto for two recorders, two oboes, two violins, viola and basso continuo in A minor - 49:19
note: work by Johann Kunhau

WIR MUESSEN DURCH (BWV 146)
Sinfonia for organ concertante, two oboes, english horn, two violins, viola and basso continuo in D major - 50:38
note: after BWV 1052

HIMMELSKOENIG, SEI WILLKOMMEN (BWV 182)
Sinfonia/Concerto (Grave, adagio) for recorder, solo violin, violin, two violas, violoncello and basso continuo (violoncello) in G major - 58:37

ICH LIEBE DEN HOECHSTEN VON GANZEM GEMUETE (BWV 174)
Sinfonia/Concerto for two horns, two oboes, english horn, three violins, three violas, three violoncellos and basso continuo (bassoon, violone) in G major - 1.01:04
note: after BWV 1048

ICH HATTE VIEL BEKUEMMERNISS (BWV 21)
Sinfonia (Adagio assai) for oboe, two violins, viola and basso continuo (organ, bassoon) - 1.06:43

GLEICHWIE DER REGEN UND SCHNEE VOM HIMMEL FAELLT (BWV 18)
Sinfonia (Ciaccona) for recorder, four violas, violoncello and basso continuo in G minor - 1.09:46

DIE ELENDEN SOLLEN ESSEN (BWV 75)
Sinfonia for natural trumpet, two violins, viola, violoncello and basso continuo in G major - 1.12:46

Accademia Bizantina / Ottavio Dantone (conductor)
http://www.accademiabizantina.it

[on authentic instruments]

Πηγές: Βικιπαίδεια, διάφορες μουσικές περιοδικές εκδόσεις, η δισκοθήκη και η βιβλιοθήκη μου, βιβλία για τη μουσική, διάφορες ιστοσελίδες, η Creative Commons και η βασική και η συμπληρωματική ιστοσελίδα του J. S. Bach.

ETERNAL LOVE ?

AMORE ETERNO ?

Dunque l'amore non è eterno, ma l'eterna bugia che ci fa credere il contrario?

Cosa succede quando un amore finisce e ci si separa?

Il momento dell’abbandono è un passaggio cruciale nella storia personale di ognuno di noi proprio come lo è quello del corteggiamento e dell’inizio di una relazione, eppure nessuno ne parla pubblicamente, sembra non avere uno spazio sociale condiviso, un rituale a cui affidarsi.

Prende le mosse da questo ragionamento l’antropologo Franco La Cecla, che attraverso testimonianze dirette, storie d’amore vissute e letterarie tenta di ricostruire quel buco nero che si apre alla fine di un rapporto. Un universo di crudeltà e rimozioni che appare ancora poco indagato e desideroso di venire alla luce dato che, come racconta La Cecla, appena è andato in cerca di materiale si è imbattuto in una quantità insospettabile di testimoni pronti a mettere a disposizione la loro esperienza.

L’urgenza di raccontarsi deriverebbe proprio dalla mancanza di una condivisione sociale del lutto, che pesa su chi è lasciato tanto quanto su chi lascia. La mancanza di rituali per la separazione secondo La Cecla dipende dal fatto che la nostra cultura e il nostro ordine sociale non ammettono che le relazioni possano chiudersi.

Tutto l’opposto di quello che accade tra i Tuareg, un popolo nomade al confine tra Sahara e Maghreb, dove quando una coppia si separa viene celebrata una vera festa di divorzio. L’unico rito di abbandono italiano raccolto da La Cecla è più volgare ma ugualmente funzionale per spurgare all’esterno il dolore e la vergogna della fine di un amore: il purcete friulano.

Quando due fidanzati invece di sposarsi si dividono gli amici segnano con la vernice, come fosse un filo rosso, il tragitto dalla casa di lui anche se non abitano nello stesso paese, accompagnando spesso il tutto con scritte offensive all’indirizzo di una delle parti. Il cameratismo si prende la rivincita sull’amore e lo fa denunciandone l’intimità, involgarendola... facendo così, però, si assume un compito che altrimenti sono gli stessi amanti a dover affrontare...la fine di un amore prevede una svalutazione, una messa alla berlina, un disincanto e una rivelazione all’esterno.. 

L’antropologo Franco La Cecla riesce a trattare un argomento tremendamente serio come quello delle separazioni giocando in bilico tra la sociologia, il racconto e l’antropologia senza cadere nel saggio per addetti ai lavori o nel manuale di assistenza psicologica. E quando esagera con le citazioni di Paul Valèry si fa perdonare con aneddoti sconosciuti sulle usanze degli altri paesi. Una specie di manuale degli addii che non dispensa nessun consiglio pratico se non quello di accettare che la fine di una relazione come un accadimento naturale.

Nonostante l’enorme numero di divorzi, è come se non fosse cambiata la forma utopica dell’amore come amore per l’eternità... le separazioni non hanno creato una nuova mentalità più incline a pensare che le storie d’amore nella vita possono essere alcune, o tante». Non si tratta però di utopia, ma di realismo. E qui, forse, la psicologia ha da aggiungere qualcosa all’osservazione antropologica. Il fatto è che la rottura, la separazione, rappresenta un livello di distruzione molto notevole sia per la psiche degli individui coinvolti, che per quella collettiva. Come dimostrano le statistiche delle devianze e dei comportamenti antisociali, dove primeggiano individui (adulti o minori) coinvolti appunto nelle dolorose vicende di famiglie infrante. La comunità, dunque, non produce delle efficaci procedure rituali e affettive che regolino le separazioni, non per romantico attaccamento all’amour passion, ma perché la separazione va contro i suoi interessi, e contro il suo istinto di sopravvivenza.

Amori eterni come quello di Tristano e Isotta, che trovano proprio nella morte degli amanti la sublimazione finale del loro amore malato, sono un'infelice rarità. La norma, molto meno romantica, c'insegna pragmaticamente che molti amori finiscono. Dunque l'amore non è eterno, ma l'eterna bugia che ci fa credere il contrario ? Molta colpa della cristallizzazione dell'inganno secondo cui gli amori non finiscono e anzi sembrerebbero sublimarsi, per chissà quale strana alchimia, nella morte di uno dei due amanti o di tutti e due insieme, va data al romanticismo. I poeti romantici con le loro tragiche e tribolate storie d'amore ci hanno lasciato una pesante eredità: la morte è il viatico per accedere all'etereo e iperuranico paradiso degli amanti. Che si tratti del giovane Werther o dello Jacopo Ortis, la sostanza non cambia: un amante fedele compie con il proprio suicidio un estremo e inconfutabile gesto di devozione alla propria amata. Poco importa se questa amata, come abbiamo visto nei paragrafi precedenti, è soltanto un fantasma della mente, o meglio è l'immagine... in bianco e nero... della propria amata, filtrata come si suol dire: con gli occhi del cuore. Ancora prima del romanticismo, nel Medioevo numerosi letterati ci hanno tramandato l'idea dell'amore disincarnato, quindi per meglio dire dell'amore mentale – poiché, innanzitutto, prodotto eminente della propria mente.

Da Dante che ha escogitato la sua donna angelica, Beatrice, ad Abelardo che ha trasposto su di un piano superiore .. oseremmo dire trascendentale... l'amore carnale che c'era stato tra lui e la sua allieva Eloisa ... quest'ultima si era addirittura definita in una lettera all'amato: la sua "puttana".

Dunque da questo quadro perfettamente organico emergerebbe il ruolo marginale avuto dall'eresia catara e dalla lirica trobadorica sull'affermazione del mito romantico degli amanti infelici. A contestare la tesi rougemontiana ci ha pensato il filologo Corrado Bologna, che viene ripreso e argomentato nel saggio dell'antropologo Franco La Cecla dal titolo emblematico Lasciami. Secondo entrambi il ruolo dominante nell'affermazione del nefando amor-passione declinato da Stendhal, l'hanno avuto sia gli umanisti medievali che poi, in un secondo momento, i poeti romantici – in particolare del romanticismo tedesco. Questi ultimi hanno avuto come loro bersaglio polemico la Francia illuminista, che con la livella della ragione ha voluto appiattire quel DI PIU' per dirlo con il sommo Goethe ... costituito dal sentimento e in special modo dal sentimento più nobile e autentico che vi sia: l' Amore!

Filosoficamente si potrebbe obiettare, reduci dell'insegnamento aristotelico, che la verità sia confinata nel mezzo, ovvero: il più saggio degli amori ... anche se saggezza e amore difficilmente possono venire abbinati insieme ....o perlomeno il più equilibrato, dev'essere né troppo razionale e nemmeno troppo irrazionale. Spesso e volentieri, però, le risposte che ci dà la filosofi.... compresa quella, seppur lungimirante, aristotelica – risultano alla prova dei fatti non del tutto soddisfacenti. Difatti è statisticamente provato quanto sia più probabile aspettarsi una seconda venuta del Messia che ottenere un amore saggio o equilibrato che sia. Eppure una corretta prassi – ossia la filosofia che si fa pratica... nei casi d'amore c'invita a non disperare totalmente e a credere che sia ancora possibile un galateo nei rapporti amorosi, ivi compreso in quel crudele quanto inevitabile atto del lasciarsi.

Questa teoria fa da coda all'interessante saggio già menzionato Lasciami (La Cecla ).

Sembra assurdo, con tutti i problemi che ci sono al mondo, che un nuovo galateo degli addii e delle uscite (un galateo che ne preveda le sfumature e che distingua i cordogli dai passaggi, i lutti da morte dai lutti da piccole morti e resurrezioni necessarie) debba essere considerato urgente. Può sembrare assurdo però solo a chi è convinto che l'amore sia un valore da tenere nascosto dentro i serial televisivi e nella rubrica della posta del cuore.

La... posta... che il cuore mette in ballo, invece, è una posta ben più alta. Sono in gioco tutte le vibrazioni, la costellazione delle emozioni e delle compassioni.

Speriamo che un nuovo Signore o un nuovo Buddha della Compassione ci protegga e ci insegni daccapo ad amare. 

Un filosofo che può qui venirci in aiuto è Eraclito, con il suo felice motto: Ta Panta rei, Tutto passa.

Chissà, se Tristano e Isotta avessero prestato fede all’insegnamento eracliteo a quest'ora probabilmente non si starebbe qui a discutere e meditare sul loro travagliato amore, di cui tanti forse anche troppi  hanno cantato le lodi e le infamie, a seconda. In definitiva noi non sappiamo se De Rougemont abbia avuto ragione o meno nel rintracciare nell'infausta vicenda dei due amanti infelici, il mito fondatore della letteratura amorosa in Occidente. Quel che sappiamo, però, è che in una maniera o nell'altra tale mito ha influito e tuttora influisce sulle mille pieghe della nostra società occidentale e come puntualizza l'antropologo La Cecla anche in quella orientale, portando l'esempio di altri due sfortunati amanti quali Leyla e Majnun (la cui vicenda è stata riportata dal Nezãmî nel 1188).

Il segreto dell’amore eterno?
Quel continuo perdersi e ritrovarsi

Il segreto........ è la continua ricerca del mistero dell’altro?

L’innamora­mento, il processo in cui rapida­mente siamo affascinati da una perso­na, pensiamo solo a lei, la desideria­mo disperatamente, non possiamo far­ne a meno e vogliamo vivere insieme per sempre..... approfondendo soprat­tutto il processo di fusione, in cui gli innamorati cercano una unione totale del corpo e dello spirito. Si raccontano e rivivono insieme le proprie vite, sciol­gono i legami amorosi di un tempo, si identificano e si plasmano l’uno sul­l’altro fino a provare gli stessi senti­menti, a desiderare le stesse cose, a co­struire un comune progetto di vita.
La fusione spiega la forza della pas­sione amorosa nel periodo dell’inna­moramento. Ma non spiega perché la passione, il continuo bisogno dell’al­tro e il desiderio erotico in certi casi possano durare anni e anni e addirit­tura crescere. Nei romanzi e nei film, il desiderio dura perché c’è un ostaco­lo, un impedimento, un nemico, un ri­vale che impedisce la sua realizzazio­ne. Quando cioè il processo di fusione viene rallentato o impedito da fattori esterni. Quando questi cessano di agi­re i due finalmente si amano e la sto­ria finisce. Di essi si dice solo che «vis­sero felici e contenti». Nella realtà di solito resta un amore intenso ma in cui lentamente l’erotismo si attenua finché non prevalgono la tenerezza e l’affetto.

Però ci sono anche dei casi in cui in­vece la passione amorosa ed erotica continua con la forza delle origini. Quando avviene? Quando i due inna­morati, pur amandosi appassionata­mente, ricreano in se stessi la distan­za e il desiderio. E come possono far­lo? Quando riscoprono continuamente la loro incolmabile diversità, per cui, anche se si raccontano tutto, sentono che le loro esperienze restano inacces­sibili. Perfino quando sono erotica­mente uniti, fusi, sono consapevoli di non sapere cosa prova veramente l’amato. Il grande amore che dura è perciò una continua ricerca e una con­tinua scoperta del mistero dell’altro? L’amato è infinitamente vicino eppu­re, di colpo, anche infinitamente lonta­no. Allora rinasce il desiderio. L’amo­re è costituito strutturalmente tanto dalla distanza e dalla mancanza come dalla ricerca e dal ritrovamento? L’amore che dura non è uno stato, ma un succedersi di oscurità e di luci in­cantevoli. È un continuo perdersi e un meraviglioso ritrovarsi nuovi. È come un cuore che pulsa.... un susseguirsi del vuoto ....la diastole e.... del pieno.. la sistole.
Non è statico, è fatto di onde... come il mare.... come la luce.

Perciò, visti e soppesati gli esiti dello sconvolgente amor-passione, non resta che augurarci un avvenire meno turbolento e più raffreddato per gli amori? 

Parlare di raffreddamento, però, induce a pensare ad un'estinzione della fiammella della passione. Se questo appare il prezzo da pagare ai mali d'amore, non resta che interrogarci se sia troppo  o meno  un simile sacrificio.

Ai posteri l'ardua sentenza…

Ognuno vive la vita a modo suo.

Io vi chiedo solo di viverla pienamente, di preferire i rimorsi ai rimpianti, di non cedere di fronte alla prima sconfitta, di vivere secondo giustizia e secondo coscienza. Vi chiedo solo di vivere questa vita che vi è stata concessa ... la vostra unica vita... la mia unica vita come uno splendido romanzo da scrivere... ogni pagina sarà intrisa del vostro sudore, della vostra fatica, del vostro dolore, del vostro rammarico, ma anche della vostra speranza, della vostra gioia, del vostro amore, del trionfo o della resa di fronte al destino o, più semplicemente, all'ordine balordo delle cose.

Ardete al sacro fuoco della vita...

maestosa creatura dalla cagionevole salute e... 

dalla sfolgorante bellezza...

...Io credo nell'amore puro quello per sempre... ETERNO.-

Love Is Eternal

Love is eternal. Though the body is not, the spirit is willing. Love is eternal. Not just a hug and a kiss, love is a deep ocean for the people we miss. Love is eternal. Behind the eyes, in between mind and soul, so sacred a place where it lies. Love is eternal. A moment or an eon, time is no restraint, that love you feel lasts forever. Love is eternal. Everyone wants it, some are afraid to feel it, just comes down to trust and faith that it will find a way. 

Love is eternal. Through the light of heaven it still shows, so pure, so deep, this emotion, straight through the heart it goes.

Love is the beginning and the end, a birth and death intertwined as a maze called life. Love is courage, the bravery to open those locked doors, to hold on to those moments like never before. Love is fighting, not a war, but for every second more, every single instant worth fighting for. Love is saying no in the face of death, a sacrifice of all you have for that someone’s happiness.

It’s in each sunset, the colors so vivid and beautiful, in every star that dots the night sky. It’s in the first smile, first 20 words of a child, first kisses, all of the euphoric highs and near misses. It’s in us all when we think of you, so strong and deep it can only be true. We’ll remember that love and give thanks at each new day, to the sunrise we know you help show on its way.

Love is eternal, though the body may bend, when from here we go the love does not end. Love is eternal, though breath may cease, love is the one thing, the one part we do not release. Love is eternal, from all of us to you, no matter when or where, always know we will feel it then too.

Love is eternal...

                                                                                                                               Christopher Setterlund

The Soul Of The Piano (cembalo, gravicembalo, fortepiano, κλειδοκύμβαλο, κλαβιέ)

    IL PIANOFORTE 

Quanti tasti ha il mio pianoforte
  dormono immobili come pensieri
            il più basso la vita, il più acuto la morte
              la luce sui bianchi la notte sui neri.          

          

La musica è una rivelazione più profonda di ogni saggezza. Chi penetra il senso della musica potrà liberarsi da tutte le miserie in cui si trascinano tutte gli altri uomini.                                                                                            L.V. BEETHOVEN

Non so perchè mi manca così tanto suonare 88 TASTI....

è stata una mia scelta...

ma ogni volta che mi avvicino ad un pianoforte il mio cuore smette di battere...

e le mie orecchie...

sentono la melodia che lui VORREBBE SUONARE... su quei maledetti... infiniti... vitali... 88 tasti.

Alcuni semplicemente ti ascoltano... altri ti obbediscono!
Movimento, respiro, brivido, sensazione, pulsione, palpitazione, eccitazione...

OH MIO DIO...

Questo succede quando le mie mani LO TOCCANO...

E ALLORA MI DOMANDO PERCHE' SI SCEGLIE DI SUONARE?
PERCHE' SI SCEGLIE DI SMETTERE?
MA ALLA FINE... SONO SCELTE?

Parliamone...

Già perchè si sceglie di suonare?...

Per qualcuno di noi... c'è un momento nella vita in cui la musica... o uno strumento... sembra che ti sussurrino... "tu sei fatto per me"... e allora... non hai scampo... puoi cercare di nasconderti... puoi far finta di non ascoltare... puoi cercare di fare altro... puoi impegnare la tua mente al solo scopo di allontanare ogni pensiero deviante... ma per me... il benessere che la musica espandeva nel mio cuore aveva un solo significato, il riuscire a percepire la sua essenza magica che predisponeva l'anima a livelli superiori di sensibilità...

Chi suona il PIANOFORTE sa di cosa sto parlando, la sua stretta connessione con l'ANIMA. Oserei dire lo stesso piano... ha un'anima. I solisti a volte vivono in totale e vitale armonia con il loro piano e naturalmente e inconsciamente considerano il loro strumento come un essere vivente. Ecco perché ho dato al pianoforte un'anima e una voce: egli stesso (il pianoforte è ora una persona) racconta la sua storia e mi dà alcune interviste. Egli mi aiuterà a dimostrare l'importanza che ha per alcune persone. Ho intenzione di scrivere quattro pianisti che sono strettamente legate al pianoforte e hanno un rapporto intimo e profondo con lui. Quattro storie diverse, dove il pianoforte è in modi diversi il vero carattere principale e i pianisti-protagonisti sono in qualche modo costretti a condividere il palco con lui: Wladyslaw Szpilman, il pianista ebreo polacco in Il pianista di Roman Polanski, Ada McGrath, il pianista muto in Il Piano di Jane Campion; Danny Boodman TD Lemmon Novecento, il pianista singolare in The Legend of 1900 di Giuseppe Tornatore, David Helfgott, il protagonista di Shine di Scott Hicks. Anche se solo due di questi quattro film, il pianista e lo splendore, si basano su storie vere, le altre due trame sono molto credibili. Penso che questi film sono un mezzo ideale, ma non l'unico, per sviluppare l'argomento, permettendomi  di mostrare la grande influenza che il pianoforte può avere sulla vita di un pianista: egli può essere l'ultima speranza in situazioni difficili, come nel caso di Wladyslaw Szpilman, che riuscì a superare la terribile esperienza dell'olocausto, grazie al suo amore per il pianoforte e la sua speranza di cominciare a giocare con lui ancora una volta, cioè di tornare alla vita normale, perché Ada McGrath era l'unico modo di comunicare con il mondo, mentre per Novecento era uno "strumento" con cui interpretare la realtà e per David Helfgott era una ragione per iniziare una nuova vita dopo una tragica esperienza. Ovviamente in questi esempi il pianoforte gioca un ruolo da protagonista, così come il pianista che lo interpreta. 

In realtà, nella storia del cinema ha spesso giocato parti minori, come al momento del cinema muto, il cui principale rappresentante era il grande Charlie Chaplin, dove la musica del pianoforte ha sottolineato le diverse scene del film, o al momento dei musical americano interpretato da Frank Sinatra e l'eccellente ispano-americana pianista Jose Iturbi, dove il pianoforte ha accompagnato i brani principali dei film. Naturalmente non possiamo dimenticare il grande ruolo di colonna sonora per un amore che aveva in Casablanca, un cult movie di Michael Curtiz, con l'incomparabile Humphrey Bogart e Ingrid Bergman, e quello della "agitatore folla" che aveva quando ha accompagnato la vocalità incessante di Jerry Lee Lewis, interpretato da Dennis Quaid in Great Balls of Fire. Sono pienamente d'accordo con il filosofo Schopenhauer che ha pensato che la musica è in grado di esprimere l'essenza delle cose e, nel suo saggio Die Welt als Wille und Vorstellung (Il mondo come volontà e rappresentazione,  1818)  la pongono al vertice della gerarchia dell'arte. In ogni caso, il forte legame che stiamo sottolineando tra l'anima del pianista e il suo strumento può essere trovato in qualsiasi forma d'arte. Artisti attribuire all'arte la capacità di esprimere l'essenza delle cose, della vita stessa, a risvegliare la nostra anima profondo segreto. Inoltre dobbiamo tener conto che l'anima dell'artista è come un mondo in cui le abilità del pittore, il poeta e il musicista si fondono in proporzioni infinitamente varia. In realtà, ci sono molti esempi di artisti famosi che possono esprimere la loro anima interiore attraverso diverse forme d'arte: un poeta che dipinge i suoi sentimenti, o un musicista che scrive i testi per la sua musica, ecc... 

In tempi moderni la musica non è solo una fonte di divertimento o un hobby, ma rappresenta anche un importante strumento terapeutico nella cosiddetta musicoterapia, che è una branca della medicina che utilizza la musica per affrontare il fisico, emotivo, cognitivo e sociale bisogni degli individui di tutte le età. La musicoterapia migliora la qualità della vita delle persone che stanno bene e soddisfa le esigenze di bambini e adulti con disabilità o malattie. Alcune persone volontariamente si sottomettono alla musicoterapia, mentre altri usufriscono della musica quasi inconsciamente... travolti da una forte passione che va al di là dei limiti della ragione

La musica è presente in ogni cultura, e occupa un ruolo di primo piano nella vita quotidiana delle persone, può indurre emozioni profonde e per questo rappresenta un’esperienza emotiva particolarmente gratificante per chi l’ascolta. 

                                                            The Harpist of Cyclades

Il tema delle emozioni legate alla musica, a cominciare dalla filosofia greca, è rimasto per lungo tempo dominio dei filosofi, come documenta il numero impressionante di teorie sulla musica e l’emozione. Solo in tempi relativamente recenti le formulazioni teoriche sulle potenzialità della musica di suscitare emozioni o di alterare l’umore sono state accompagnate da ricerche empiriche, in particolare grazie allo sviluppo delle neuroscienze cognitive e ai suoi strumenti di indagine, che hanno reso possibile lo studio diretto dell’attività cerebrale durante la percezione e la produzione di suoni musicali.

Spesso si considera la musica come il... linguaggio delle emozioni: la sua capacità di evocare e esprimere emozioni ne costituisce la caratteristica fondamentale e primaria. La musica esprime emozioni che gli ascoltatori percepiscono, riconoscono, o da cui vengono emotivamente toccati. Inoltre, diversi studi hanno suggerito che il motivo più comune per cui si ascolta la musica è quello di poter influire sulle emozioni, per modificarle, per liberarle, per sintonizzarsi con il proprio stato emotivo, per rallegrarsi o consolarsi, o per ridurre lo stress. Indubbiamente, i dati indicano che la maggior parte delle persone fa esperienza di musica (in qualche modo, da qualche parte) ogni giorno della propria vita, spesso associandola a una reazione affettiva di qualche tipo (per esempio, il riconoscimento nostalgico di una delle proprie canzoni preferite ascoltata alla radio, la frustrazione verso una certa musica diffusa in un centro commerciale, la gioia di ascoltare un magnifico concerto dal vivo, la tristezza evocata dalla colonna sonora di un film).
Eppure, il fatto che la musica possa evocare emozioni profonde è un mistero che ha affascinato gli studiosi fin dall’antica Grecia. Perché reagiamo alla musica con le emozioni, anche se la musica non sembra avere implicazioni per i nostri obiettivi di sopravvivenza? Come possono dei "semplici suoni" coinvolgerci così tanto? Spiegare come e perché la musica possa evocare emozioni in chi l’ascolta.... è estremamente importante, dal momento che la musica viene già utilizzata, in società, in una molteplicità di modi che presumono la sua efficacia nell’evocare emozioni, come la musica da film, il marketing, la musicoterapia. È vero che si stanno gradualmente accumulando dati che dimostrano come la musica abbia effetti benefici sulla salute, il che potrebbe essere impiegato sistematicamente nella misura in cui riusciamo ad avere una comprensione dei suoi meccanismi sottostanti. L’emozione è altresì centrale al processo creativo della musica, sia nell’esecuzione che nella composizione musicale. 

Molti musicisti hanno sottolineato il ruolo cruciale delle emozioni nella scrittura, apprendimento e interpretazione della musica.
Se l’interesse per l’elaborazione cerebrale della musica affascina i neuroscienziati da oltre un secolo, è solo nell’ultimo decennio che l’argomento è diventato un ambito di studio intenso e sistematico, e questo perché in ambito neuroscientifico ci si è resi conto che la musica offre un’opportunità unica ( con varie frequenze)  per comprendere meglio l’organizzazione del cervello umano, sollevando quesiti importanti su una varietà di funzioni cognitive complesse: essa rappresenta infatti un prezioso strumento di indagine non soltanto per i sistemi uditivi e motori coinvolti nella percezione e nella produzione musicale, ma anche per le interazioni multi-sensoriali, la memoria, l’apprendimento, l’attenzione, la progettualità, la creatività e le emozioni...

MUSICA... 

ANIMA... 

AMORE... 

MAGIA... 

88 TASTI

               scegliere di suonare... non è una scelta... è una necessità... ti ha già rapito l'anima...
                      scegliere di non suonare... è una scelta... infernale... ma è una scelta...
 

BREVE STORIA DEL PIANOFORTE

Il primo prototipo del pianoforte si ebbe all'inizio del settecento, nel momento del maggior splendore dell'arte clavicembalistica. Fino a poco prima infatti vi era il predominio delle corde pizzicate, invece delle corde a percosse anche se erano nati il clavicordo e il pantaleon. Il primo modello di pianoforte fu messo a punto da Bartolomeo Cristofori, liutaio e cembalaro padovano alla corte fiorentina di Ferdinando de' Medici, a partire dal 1698. L'errore comune di far risalire lo strumento al 1711 è dato dal fatto che la notizia dell'invenzione fu scritta da Scipione Maffei nel "Giornale de' Letterati d'Italia" nel 1711. Per la precisione era un "gravi-cembalo col piano e forte", chiamato verso la fine del settecento con il nome "forte-piano" la novità era l'applicazione di una martelliera al clavicembalo. L'idea di Cristofori era di creare un clavicembalo con possibilità dinamiche controllabili dall'esecutore; nel clavicembalo infatti le corde pizzicate non permettono di controllare la dinamica. Anche per questo pianoforte e clavicembalo non appartengono alla stessa sottofamiglia. L'idea geniale di Cristofori fu appunto la meccanica moderna, ovviamente semplificata rispetto a quella odierna (scappamento semplice): smorzatori, martelletti indipendenti dalla tastiera, scappamento. Questo nuovo strumento permise ai nuovi interpreti di ottenere sonorità più o meno forti a seconda della pressione delle dita sui tasti, a differenza dell'organo e del clavicembalo. Uno dei primi problemi che si presentò fu quello dello scappamento (sistema che permette ad una corda di vibrare riportando il martelletto al proprio posto dopo che questo ha percosso la corda) che fu perfezionato da Cristofori nel 1720. Nel 1721 Christoph Gottlieb Schrőter presentò un modello di forte-piano all'Elettore di Sassonia a Dresda, senza successo. Il forte-piano non ebbe successo in Italia, ma l'idea finì molti anni dopo in Germania, dove il costruttore di organi Gottfried Silbermann nel 1726 ricostruì una copia esatta del pianoforte di Cristofori, che sottopose tra l'altro al parere di Johann Sebastian Bach, al quale piacque solo in un secondo momento. Piacque molto invece a Federico II di Prussia, che ne comprò sette per 700 talleri per arricchire i propri palazzi. Martelletti: le corde non vengono più pizzicate, ma percosse. Alla bottega dei Gottfried Silbermann si formò André Stein, il quale - dopo essersi reso indipendente - perfezionò ad Augusta in un proprio stabilimento i sistemi dello scappamento e degli smorzatori. Nel 1777 ricevette la visita di Wolfgang Amadeus Mozart, il quale fu molto entusiasta di come quello strumento potesse avere infinite possibilità espressive. I figli di Stein si trasferirono in seguito a Vienna dove crearono una fabbrica di fortepiani. A Vienna, Nanette, figlia di André Stein, sposò Andreas Streicher: per molto tempo i loro fortepiani furono considerati i migliori d'Europa.

Nel 1758 Christian Ernst Friederici creò il primo pianoforte "a tavolo" che assomigliava per molti versi al clavicordo e alla spinetta, però era più commerciabile perché costava e ingombrava di meno dei modelli "a coda". I primi "pianoforti verticali" furono creati forse nel 1780 da Johann Schmidt di Salisburgo o nel 1789 da William Southwell di Dublino. Alcune fonti fanno risalire i primi pianoforti verticali con quelli del sacerdote Domenico Del Mela, che in realtà erano a coda ma messi in posizione verticale, molto simili a i piano-giraffe del 1795 inventati in Inghilterra da Robert Stodart. I costruttori francesi più famosi furono Sèbastien Érar e Ignace Pleyel, i cui modelli piacquero molto a Chopin, Dussek e Thalberg...

 
(TRATTO DALL'ENCICLOPEDIA LIBERA DELLA MUSICA)

" The Gift " versions of Hafiz by Daniel Ladinsky

  

" The Gift "

Poems by Hafiz (c.1320-1389)

The Great Sufi Master

 

I was introduced this book  in 2003 and have loved it since the first moment I read it.  All the poems sing to me as if I have known them forever. 

I have always read the poems in the same way since a friend of mine handed the book to me, told me to hold it in my hands and when it felt right just open the book.  It never fails I land on the pages I need  to read at that moment. Since then a couple of my Persian friends have told me that they grew up with Hafiz in their home and every morning they would hold a book of his poetry in their hands and ask for their "prayer" for the day. Then they would open the book and read whatever page they landed on.

 

Some Fill With Each Good Rain

 

There are different wells within your heart.
Some fill with each good rain,
Others are far too deep for that.

In one well
You have just a few precious cups of water,
That "love" is literally something of yourself,
It can grow as slow as a diamond
If it is lost.

Your love
Should never be offered to the mouth of a
Stranger,
Only to someone
Who has the valor and daring
To cut pieces of their soul off with a knife
Then weave them into a blanket
To protect you.

There are different wells within us.
Some fill with each good rain,
Others are far, far too deep
For that.

Hafiz 

 

 

I Have Learned So Much

I

Have

Learned

So much from God

That I can no longer

Call

Myself

A Christian, a Hindu, a Muslim,

A Buddhist, a Jew.

The Truth has shared so much of Itself

With me

That I can no longer call myself

A man, a woman, an angel,

Or even pure

Soul.

Love has

Befriended Hafiz so completely

It has turned to ash

And freed

Me

Of every concept and image

My mind has ever known.

 - Hafiz

I am not certain how close to Hafiz's writings Daniel Landiskys translations are, but I do love them.

They poems are all quite beautiful, sacred and filled with Divine love. 

                                                    Daniel Ladinsky 

(born 1948) is an American Poet 

God's Bucket

If this world

Was not held in God's bucket

How could an ocean stand upside down

On its head and never lose a drop?

If your life was not contained in God's cup

How could you be so brave and laugh,

Dance in the face of death?

Hafiz,

There is a private chamber in the soul

That knows a great secret

Of which no tongue can speak.

Your existence my dear, O love my dear,

Has been sealed and marked

"Too sacred," "too sacred," by the beloved—

To ever end!

Indeed God

Has written a thousand promises

All over your heart

That say,

Life, life, life,

Is far too sacred to

Ever end.

- Hafiz

 Once again I am in need of a new copy because in the last 9 years I have given this away to 13 different people. Whenever someone reads the poems in my copy of the book and loves it as much as  I do, the book always becomes theirs. How could it not?

O Χάφιζ γεννήθηκε στο Shiraz της Περσίας - σημερινό Ιράν - γύρω στο 1325 και πέθανε στο 1389. Το κανονικό του όνομα ήταν Mohammed Shams Od Din αλλά, επειδή είχε βαθιά γνώση του Κορανίου, επονομάστηκε Hafiz, που σημαίνει "αυτός που έχει απομνημονεύσει το Κοράνι".

Τα ποιήματα του Χάφιζ υμνούν τις χαρές της ζωής, τις σαρκικές απολαύσεις, το φαΐ, το κρασί, τον έρωτα. Μερικοί όμως μελετητές διακρίνουν πίσω από την εξύμνηση του εφήμερου, την ανάγκη του ποιητή να επικαλεστεί το θείο και την ανάγκη του ανθρώπου για πνευματική γαλήνη και ολοκλήρωση.

Εδώ υπάρχει και το παράδοξο, να υμνείται π.χ. το κρασί, την χρήση του οποίου ο μουσουλμανισμός απαγορεύει.

  

Να τραβάς την καρέκλα

Να τραβάς την καρέκλα

Απο κάτω από το μυαλό σου

Και να σε βλέπεις να πέφτεις στον Θεό.

Τί άλλο υπάρχει,

Να κάνει ο Χαφίζ,

 Που να είναι διασκεδαστικό σ' αυτόν τον κόσμο!

                     

FREIGHT LOADERS -πολιτικά, κοινωνικά, διακρατικά και ευρωπαϊκά-

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΚΡΑΤΗ - ΠΡΟΜΗΘΕΥΤΕΣ ΤΡΟΜΟΥ

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ
Ήδη από τον Μάιο του 1941 (δηλαδή λίγες εβδομάδες μετά την κατάκτηση της Ελλάδας από τους ναζί) οι προβλέψεις για τον ερχόμενο χειμώνα είναι κάτι παραπάνω από ανησυχητικές.
Ο Γερμανός πληρεξούσιος Άλτενμπουργκ ενημερώνει στις 7 Μαΐου τον υπουργό Εξωτερικών του Ράιχ και τη γερμανική διοίκηση ότι η πείνα θα εξαπλωνόταν, εάν το κενό των τροφίμων δεν έκλεινε.
Στο Βερολίνο γίνονται συζητήσεις μεταξύ των αρμοδίων για το θέμα, αλλά η απάντηση είναι αρνητική, ενώ δίνεται η εντολή στον πληρεξούσιο να ξεχάσει κάθε απαίτηση από τη Γερμανία. Οποιαδήποτε προμήθεια από τη Ρωσία δεν είναι εφικτή, όπως επίσης και ο εφοδιασμός των ιταλικών ζωνών κατοχής από τη γερμανική, καθώς η τελευταία ήταν η πολυπληθέστερη. 
Τον Οκτώβριο μάλιστα ο Χίτλερ παραχωρεί την ευθύνη για τη διατροφή των Ελλήνων στους Ιταλούς, οι οποίοι διά στόματος Μουσολίνι απαντούν ότι ο Χίτλερ "πήρε από τους Έλληνες ακόμη και τα κορδόνια των παπουτσιών τους και περιμένει τώρα από τους Ιταλούς να τους θρέψουν"...

Η συστηματική αρπαγή των κρατικών και ιδιωτικών περιουσιακών στοιχείων έγινε κυρίως από τους ναζί, καθώς και από τους Βούλγαρους στη Βόρεια Ελλάδα. Πάντα συνοδευόμενη βέβαια από συστηματικές και εντελώς αναιτιολόγητες ή προφασικές εκτελέσεις αθώων χωρικών ή κατοίκων των αστικών περιοχών. Μάλιστα στο τμήμα της Β. Ελλάδας που ήταν υπό βουλγαρική κατοχή, η προσπάθεια εκβουλγαρισμού της ζώνης εκείνης ήταν συστηματική.

Η κλοπή της κρατικής περιουσίας, των έργων τέχνης, της περιουσίας των μοναστηριών, των ιδρυμάτων, των ιδιωτών, των δολοφονημένων κλπ, καθώς και η αρπαγή με το κόλπο του αναγκαστικού δανεισμού του χρυσού της Τράπεζας της Ελλάδας δεν πρέπει να αποτιμώνται στην τότε αξία τους. Είναι ήδη η αξία τους μυθική αλλά ο κόσμος πρέπει να γνωρίζει τι οφείλει η Γερμανία στην Ελλάδα με τις σημερινές τιμές.  Πρέπει να αποτιμηθούν με την σημερινή αξία τους και μάλιστα εντόκως νομίμως.

Ένα αυγό = 100 δισεκατομμύρια δραχμές...

                                

Χωρίς σχόλια, γιατί αλλιώς θα πρέπει να βρίσει κανείς.

                

ΣΗΜΕΡΑ
Είναι εντυπωσιακά παρήγορο και ευχάριστο να διαπιστώνει κανείς ότι πολλοί συνάνθρωποί μας  της καθημερινής ζωής έχουν συνειδητοποιήσει ότι βαλλόμαστε από τα πυρά ενός παγκόσμιου και αδυσώπητου οικονομικού πολέμου.
Η συνειδητοποίηση είναι το πρώτο βήμα.
Το επόμενο είναι η άμυνα.
Στην συνέχεια, για όσους μπορούν και θέλουν, έρχεται η ανταπόδοση.
Τρόπος υπάρχει. Θέληση υπάρχει; Η ηττοπάθεια και τα υπόλοιπα συμπλέγματα του σύγχρονου κόσμου μάς το επιτρέπει;

Αρχικά πρέπει να ξεκαθαριστεί ότι από την συνειδητοποίηση της ύπαρξης, της φύσης και του μεγέθους του προβλήματος ξεκινούν όλα.
Εκεί παίζεται το παιχνίδι, διότι αν δεν βλέπεις, αν δεν πιστεύεις ή αν δεν θέλεις να καταλάβεις τι γίνεται γύρω σου, τότε είσαι καταδικασμένος από χέρι.
Όσο για την ύπαρξη θέλησης στον ευρύτερο κοινωνικό ιστό για την ολοκλήρωση της αντίδρασης, είναι δύσκολο να πει κανείς, αν υπάρχει ή όχι. Άλλοι είναι σκεπτικιστές επί του θέματος αυτού, άλλοι είναι απελπισμένοι και ωρισμένοι βλέπουν το θέμα με σωστό πρίσμα.

Υπάρχει λοιπόν σε εξέλιξη ένας παγκόσμιος πόλεμος, οικονομικός αυτή την φορά; 
Αρκετοί αναλυτές επισημαίνουν, πως ενώ στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης αναδείχθηκε και κατανοήθηκε η αντίληψη της αλληλεξάρτησης, και διαμορφώθηκε η πεποίθηση της αναγκαστικής συνεργασίας λόγω του παγκοσμιοποιημένου οικονομικού περιβάλλοντος, στην παρούσα συγκυρία διαπιστώνεται μια ευρύτατη ανατροπή αντιλήψεων.
Τώρα πρυτανεύει η πιο βάρβαρη αντίληψη. Επιβιώνει μόνο ο ισχυρότερος.
Σημειώνεται και υπενθυμίζεται η κυνική ρήση του Αμερικανού πρώην υπουργού Οικονομικών Τζ. Κονάλλυ (John Bowden Connally, Jr): Δικό μας το νόμισμα, δικό σας το πρόβλημα...!".
Και ο ισχυρότερος έμπορος - εταίρος - "σύμμαχος" στην σημερινή οικονομική πραγματικότητα και στον σημερινό ευρωπαϊκό χώρο είναι η Γερμανία, οι τραπεζίτες της και οι διάφορης μορφής δορυφόροι της.
Εδώ υπεισέρχεται το FRIGHT LOADERS. "Σύμμαχοι" - φορτωτές τρόμου με κάθε έννοια και τρόπο.

Ο ισχυρότερος στην σημερινή εποχή των πάρα πολύ ισχνών αγελάδων που ζούμε, είναι πράγματι η Γερμανία και το θρυλικό ναζιστικό "ουμπερ αλλες" έχει με τον πιο ζοφερό τρόπο αναβιώσει στις οικονομικές διεθνείς σχέσεις και αποτελεί τον βασικό μοχλό συμπεριφοράς της γερμανικής οικονομικής μηχανής προς τα άλλα κράτη.
Την ίδια συμπεριφορά έχουν και επιδεικνύουν στην πρώτη ευκαιρία και τα δορυφορικά της κράτη, τα οποία πολλές φορές γίνονται βασιλικότεροι του βασιλέως.

Δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία ότι όντως είναι οικονομικός πόλεμος και αυτό που συμβαίνει σε μας. Η αντίληψη περί αλληλεξάρτησης και η ανάγκη κοινής πορείας ήταν όντως πριν λίγα χρόνια εμφανής. Όμως, στο διεθνές πολιτικό σκηνικό, ακόμη και σε αυτό της Ε. Ε. που θεωρητικά δεν είναι έτσι, οι "συμμαχίες" και οι "φιλίες" ισχύουν, όταν τα συμφέροντα είναι κοινά και αποδίδουν τα αναμενόμενα για όλες τις πλευρές. 
"Συμμάχους" μπορούν να έχουν οι χώρες, οι οποίες εμπορικά έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν τουλάχιστον τα αντίστοιχα με αυτά που ζητούν.
Οπότε η πίστη περί της αναγκαστικής διεθνούς συνεργασίας λόγω του παγκοσμιοποιημένου περιβάλλοντος ισχύει μέχρι του σημείου, όπου η οικονομική δυνατότητα προσφοράς ενός συμμάχου αρχίζει να εμφανίζεται μικρότερη από την συμφωνηθείσα ή την αναμενόμενη. 
Τότε ξεχνιούνται τα ωραία λόγια, ανατρέπεται κάθε αμοιβαίως ικανοποιητική συνεργασία και εφαρμόζεται η αδιάκοπα επαναλαμβανόμενη στην Ιστορία επιβίωση του ισχυρότερου.
Με άλλα λόγια, καλώς ορίσατε στην πραγματικότητα.

Ερχόμαστε τέλος στο προκείμενο. Οι FRIGHT LOADERS στην Ευρώπη υπάρχουν, έχουν όνομα και μάλιστα όσα κάνουν, τα κάνουν χωρίς κανένα ελαφρυντικό. Δεν είναι λίγα τα στοιχεία επ' αυτού που βρίσκουν και δημοσιεύουν μερικοί έντιμοι Γερμανοί ερευνητές και δημοσιογράφοι και κάθε ημέρα κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο. 

 

Υπάρχουν άνθρωποι - επιστήμονες στη Γερμανία, που επιζητούν και διαδηλώνουν την αλήθεια. Κρίμα που είναι τόσο λίγοι.

Μαζωχτές τρισεκατομμυρίων, καταστροφείς των βιομηχανιών και των κερδοφόρων (άρα ανταγωνιστικών προς τις γερμανικές) εταιρειών των άλλων κρατών, έχουν συστήσει ξανά ένα καινούριο Ράιχ επωφελούμενοι από τη ιστορική α-μνήμη των σημερινών ανθρώπων - αλλοτριωμένων πολιτών, και τις πνιγηρές οικονομικές ανάγκες των άλλων ευρωπαϊκών κρατών, τις περισσότερες εκ των οποίων έχουν οι ίδιοι δημιουργήσει.

Συμπερασματικά, κανείς σχεδόν δεν έχει αντιληφθεί ότι το 4ο Ράιχ έχει ήδη ιδρυθεί και έχει ξεκινήσει τη λειτουργία του. 
Και είναι πολύ πιο έξυπνο από τα τρία προηγούμενα και πολύ πιο σαρωτικό για τους δυστυχείς λαούς που πέφτουν στα βρόχια του.