HARMONY OF THE SPHERES - PYTHAGORAS

Pythagoras was credited with devising  a system of tuning based upon the interval of a fifth, the next most consonant interval after unison and the octave.     
It is said that to Pythagoras the discovery that musical intervals were related to arithmetic was of mystical significance and related to the harmony in the Cosmos.

Η αρμονία των σφαιρών - The Harmony of the Spheres

 

 The Harmony of the Spheres

 

H Πυθαγόρεια μουσική των άστρων (pythagorean music of the spheres)

  

He theorized that the sun, the moon and  the planets all emit their own unique tone based on their orbital revolutions. 

Observing  there were the same number of heavenly bodies as notes in the musical scale he described as the tones as the Music of the Spheres. 

Η  Μουσική  των  Σφαιρών

Ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ. ο Πυθαγόρας είχε τη μεγαλοφυή έμπνευση να μιλήσει για τη «Μουσική των Σφαιρών», αναφερόμενος στους ήχους και στις δονήσεις γενικότερα, που παρήγαγαν και παράγουν τα ουράνια σώματα.

Τώρα έρχεται η NASA να αναπαραγάγει το φαινόμενο παρουσιάζοντας επίσημα ένα κονσέρτο, που αποτελεί ουσιαστικά μια σύνθεση ήχων του διαστήματος. Οι ήχοι που συνθέτουν το κονσέρτο προέρχονται από πλανήτες που προσπέρασε το διαστημόπλοιο “Voyager”, όπως ο Δίας, ο Κρόνος, ο Ουρανός και ο Ποσειδώνας, καθώς και ήχους εμπνευσμένους από τη δραστηριότητα του Ήλιου.

Το κονσέρτο παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρώτη επίσημη εκτέλεση στο Λονδίνο και συνοδευόταν από μια παρουσίαση multimedia, στην οποία παρουσιάζονται φωτογραφίες από το ταξίδι του “Voyager”.

Δεν ξέρουμε αν ο Πυθαγόρας και οι μαθητές του θα ικανοποιούνταν με στο show αλλά σίγουρα πρόκειται για μια πρωτότυπη και με φαντασία πρωτοβουλία.

Όλοι  οι  Πυθαγόρειοι  μαθητές,  μαθηματικοί, μουσικοί  και  φιλόσοφοι  ήταν  κυρίως  αστρονόμοι.  Μελετούσαν,  μεταξύ των άλλων,  με  τον δικό τους  "μυστηριακό" τρόπο τις αριθμητικές αποστάσεις  ανάμεσα  στους πλανήτες, αφού πίστευαν ότι υπήρχαν ιερές-μυστηριακές σχέσεις στους αριθμούς που  τις εκφράζουν. 

Oι  πλανητικές  αποστάσεις ήταν για τους  Πυθαγόρειους ανάλογες προς μία ουράνια μουσική αρμονία, που παραγόταν από τους αρμονικούς ήχους κατά την αιώνια περιφορά των ουρανίων σωμάτων γύρω από το πυθαγόρειο κεντρικό πυρ. 

Πίστευαν ότι αυτή ακριβώς η  μουσική  αρμονία παραγόταν συνεχώς και αιωνίως στο Σύμπαν, εκφράζοντας  την ύψιστη και τέλεια εκδήλωση της μοναδικής θείας αρμονίας! 

 Oι επτά τότε υπολογιζόμενοι πλανήτες, καθένας στη δική του κρυστάλλινη σφαίρα, και συνολικά όλοι οι απλανείς αστέρες (η σφαίρα των απλανών αστέρων) ήταν τα οκτώ ουράνια σώματα, έτσι διατεταγμένα, ώστε να έρχονται σε αμφιμονοσήμαντη αντιστοιχία με τους φθόγγους της οκτάβας, της πυθαγόρειας  μουσικής κλίμακας. 

Oι Πυθαγόρειοι ανέπτυξαν οργανωμένα την θεωρία ότι κάθε ουράνιο σώμα εξέπεμπε ένα μουσικό ήχο ανάλογο του όγκου και της ταχύτητάς του. 

Oι αποστάσεις, δηλαδή, των οκτώ ουρανίων σωμάτων-σφαιρών ήταν με τέτοιο τρόπο διαμορφωμένες,  ώστε να καλύπτουν τη μυστικιστική πυθαγόρεια οκτάβα και να δημιουργούν  (με μια θαυμαστή συνήχηση)  την περίφημη σήμερα πυθαγόρεια «μουσική των σφαιρών». 

Στην τωρινή εποχή και σύμφωνα με την σύγχρονη Θεωρία των Χορδών, ξεκινώντας από μία αρχή, τα πάντα σε μικροσκοπικό επίπεδο  είναι  συνδυασμός  πολλών  παλλόμενων χορδών. 

Επομένως  η Πυθαγόρεια Σχολή  που ανέπτυξε την πολύ διαδεδομένη και ερευνούμενη σήμερα θεωρία της «μουσικής  των  σφαιρών», θα  μπορούσε  να  θεωρήσει ότι  τα  σωματίδια  είναι  μικροσκοπικές  χορδές,  οι παλμικές  δονήσεις  των  οποίων  παράγουν  άλλα μικροσκοπικά  σωματίδια,   που  αντιστοιχούν  στις  νότες,  οι  οποίες  με την  σειρά  τους  δημιουργούν  τη  Μουσική των  Ουράνιων  Σφαιρών,  ενώ  όλος  ο  Kόσμος  είναι «συμφωνική  όπερα»,  την  οποία  αυτόματα  έχουν συνθέσει  αυτές  οι  νότες.

Επίσης, η πιο σημαντική εφαρμοσμένη εξέλιξη που υπάρχει σήμερα στηριζόμενη στη μεγαλοφυία του Πυθαγόρα, βρίσκεται στο ιατρικό πεδίο.  
Τρία πειράματα, ένα στην Αλεξανδρούπολη και δύο στην Αμερική, έχουν αποδείξει ότι η "μουσική των σφαιρών" θεραπεύει διάφορα νοσήματα και ανικανότητες, και μάλιστα έχει ανακαλυφθεί ότι ανακόπτει την εξέλιξη του καρκίνου.
Τέλος στη μουσική των Ουράνιων Σφαιρών ανήκει και η μαγευτική μουσική του Μότσαρτ. Στηρίζεται στην πρώτη αρμονική του ήχου (νότας) Ντο της μουσικής των Πυθαγορείων (δωρική οκτάβα), και έτσι εξηγείται η ισχυρή θεραπευτική ιδιότητά της...

PRESENTATION - LECTURE WITH SUBJECT:
AUGMEDIMIN SCHEMATIC MUSIC THE PYTHAGOREAN MUSIC HARMONY OF THE SPHERES AT THE CULTURAL CENTER OF DAFNI MUNICIPALITY. ATHENS.

LECTURERS: NICK M. VARGEMEZIS (MUSIC COMPOSER),
HIPPOCRATES DAKOGLOU (CIVIL ENGINEER OF THE NATIONAL METSOVIO POLYTECHNIC). 4/8/2009.
THE VIDEO INCLUDES ENGLISH SUBTITLES.

W. A. Mozart (ή το δράμα της μεγαλοφυΐας που άδικα αγωνίζεται να γίνει σεβαστή κατά τη διάρκεια της σύντομης ζωής του)

                                                               

W. A. Mozart: Eine kleine Nachtmusik

1. Serenade. Allegro

2. Romance. Andante

3. Minuet. Allegretto

4. Rondo. Allegro

(H μοναδική ολοκληρωμένη εκτέλεση που υπάρχει στη ΥοuTube)

Τίτλος : "Eine kleine Nachtmusik" (KV 525). 

Σερενάτα για ορχήστρα εγχόρδων σε 4 μέρη. 

Διάρκεια: Περίπου 15 λεπτά και περισσότερο. 

Πρόκειται (και όχι μόνο όσον αφορά τον Μότσαρτ) για ένα από τα γνωστότερα έργα κλασικής μουσικής, που έχουν γραφεί ποτέ. 

Εμφανίζει τον συνθέτη σε μία από τις πλέον ανώτερες στιγμές του από άποψη έμπνευσης, σύλληψης αλλά και τελικής παρουσίασης, η δε καταπληκτική τεχνική του στην σύνθεση εμφανίζεται σε όλο της το μεγαλείο. Πεντακάθαρη, κρυστάλλινη και χωρίς κανένα ποιοτικό ή ποσοτικό συμβιβασμό. 

Το έργο γράφτηκε στις 10 Αυγούστου 1787 (σύμφωνα με αυτόγραφο του συνθέτη). Ίσως υπάρχει ένα δεύτερο μέρος της, που έχει χαθεί ("Menuetto und Trio"). 
Εκείνη την εποχή ο συνθέτης ασχολείτο με την σύνθεση της δεύτερης πράξης της όπεράς του "Δον Τζιοβάννι" και έκανε ένα ιστορικό διάλειμμα γράφοντας αυτό το πανέμορφο σύντομο έργο.

ΛΙΓΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΦΥΗ ΣΥΝΘΕΤΗ

Έχοντας πάντα πρόβλημα επιβίωσης, ο Mozart ήταν υποχρεωμένος να "προμηθεύει" την επισκοπική ορχήστρα, της οποίας ήταν μέλος (έπαιζε το πρώτο βιολί), με έργα του για εκκλησιαστικές και κοσμικές εορτές.

Παράλληλα προσπαθούσε όμως, υπό την καθοδήγηση του πατέρα του, να προβάλλει τις ικανότητες και το έργο του έξω από το επαρχιώτικο Salzburg, στα κέντρα της μουσικής και κυρίως στην Ιταλία. Αυτό το σκοπό εξυπηρετούσαν και τα τρία ταξίδια του σ' αυτή τη χώρα, τα οποία άφησαν έντονα ίχνη στη μουσική του πορεία.

Το δημιουργικό του δυναμικό προσδιορίζεται σε 644 συνθέσεις που κάθε μια αντιπροσωπεύει πιθανά και μια νέα μουσική κατάκτηση στην επεξεργασία της μουσικής φόρμας, όσο η εξέλιξη του συνθέτη προχωρούσε. Το "παράφωνο" κουαρτέτο εγχόρδων Κ 465 (1785) έχει αναφερθεί σαν μία ένδειξη της εξέλιξης, που μπορούσε να είχε ο συνθέτης, αν δεν είχε πεθάνει.

Βέβαια οι εραστές της μουσικής την εποχή εκείνη δεν θα μπορούσαν πιθανά να αφομοιώσουν αυτό το είδος μουσικής, που ουσιαστικά έγινε αποδεκτό μετά από εκατό και πλέον χρόνια.

Ίσως επίσης ο Mozart να είχε σταματήσει να εξερευνά μουσικές κατευθύνσεις, που προκαλούσαν την αποδοκιμασία του κοινού.

 Διακόσια χρόνια μετά την γέννησή του ο Mozart δεν θα μπορούσε να φανταστεί μια άλλη εφαρμογή του έργου του, στην σύγχρονη ιατρική επιστήμη. Πρόσφατες έγκυρες έρευνες έδειξαν ότι η ακρόαση της μουσικής του Mozart, μπορεί να βελτιώνει τις χωρο-χρονικές ικανότητες αντίληψης των σπουδαστών κολλεγίου.

Μας κάνει λοιπόν πιο έξυπνους η ακρόαση της μουσικής του Mozart;

Περαιτέρω έρευνες γύρω από την θεραπευτική αξία της μουσικής του Mozart έγιναν σε ασθενείς με επιληψία όπου και απεδείχθη ότι η ακρόαση του Mozart - και μάλιστα μιας συγκεκριμένης σονάτας της Κ 488 - μπορεί να μειώνει τον αριθμό και την σοβαρότητα των επιληπτικών κρίσεων σε ασθενείς ακόμη και σε επιληπτικό κώμα. Οι ερευνητές που συμμετείχαν στην παραπάνω μελέτη έδωσαν μια πιθανή εξήγηση στο φαινόμενο, δηλαδή ότι η λεπτή αρχιτεκτονική υφή της μουσικής του παιδιού θαύματος μπορεί να αποκαθιστά την ρυθμική φυσιολογική λειτουργία του εγκεφάλου, που στην περίπτωση της επιληψίας παθαίνει ένα είδος "αρρυθμίας".

Η μουσική του Mozart είναι απλή αλλά και μεγαλοφυής, διαθέτει μελωδία αλλά και άκρως εγκεφαλική ανάπτυξη, με τέτοιο όμως τρόπο δοσμένη που να τρέφει μυαλό αλλά και ψυχή. 'Eτσι χρησιμοποιείται κατ' εξοχήν στις συνεδρίες μουσικοθεραπείας με στόχο τη χαλάρωση (relaxation) και την αντιμετώπιση του ψυχοσωματικού stress, ιδιαίτερα τα αργά μέρη με ρυθμική αγωγή andante.

Εκτός όλων των άλλων γνωστών για τον πρώτο σε παγκόσμιο επίπεδο συνθέτη, είναι διεθνώς παραδεκτό ότι ο Μότσαρτ με το έργο του σηματοδοτεί πολυσήμαντα τη διασύνδεση του κλασικού Ελληνικού πνεύματος με την πνευματικότητα της κλασικής και ρομαντικής μουσικής περιόδου...

Η μεγαλύτερη μεγαλοφυΐα της συμφωνικής μουσικής πέθανε πολύ νέος, μόνο 35 χρόνων, από τις συνέπειες της κακής οικονομικής, κοινωνικής και οικογενειακής ζωής που έκανε, και που ήταν αναγκασμένος να κάνει. Μέγιστο ρόλο έπαιξε και ο συνεχής κατατρεγμός του από τον αρχιμουσικό της αυστριακής αυλής, τον Σαλιέρι, παρ' όλο που σήμερα λίγοι σαλιερικοί ερευνητές (και ύστερα από πολύχρονες δικαστικές πιέσεις των απογόνων του προς τις αυστριακές αρχές) το αμφισβητούν.

Στα τέλη του 20ου αιώνα μια επιτροπή εξειδικευμένων μουσικολόγων από πολλά αμερικανικά πανεπιστήμια έκρινε ότι ο Μότσαρτ ήταν ο σημαντικότερος συνθέτης της δεύτερης μετά Χριστό χιλιετίας και ότι η εισαγωγή στην όπερα «Οι γάμοι του Φίγκαρο» είναι το σημαντικότερο έργο του...

http://www.youtube.com/watch?v=o1FSN8_pp_o&feature=colike